ยามนี้ ซูหานมีบาดแผลอยู่ทั่วร่าง
แขนขวาขาดสะบั้นตรงข้อศอก รอยตัดเรียบกริบ เลือดพุ่งทะลักไม่หยุด
ขาซ้ายถูกฟันจนขาดไปครึ่งท่อน กระดูกขาวโผล่พ้นเนื้อ หนังและกล้ามเนื้อฉีกยับ
ทั่วร่างยังมีบาดแผลสดเพิ่มขึ้นอีกหลายแห่ง ราวกับถูกใบมีดนับไม่ถ้วนเฉือนเชือด
เลือดไหลนอง ย้อมพื้นจนแดงฉาน
ทว่าเมื่อพลังปราณโลหิตผสานเข้ากับพลังภายใน
ประกอบกับร่างกายที่มีค่าถึง 2,000
เลือดของซูหานก็เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
แม้มือเท้าจะขาด บาดแผลลึกจนเห็นกระดูก เลือดพุ่งกระเซ็น
แต่เลือดเหล่านั้นกลับดูราวกับมีเส้นใยนับไม่ถ้วนเชื่อมโยงกัน
ไม่เพียงไม่แยกขาดจากกัน
ทันทีที่พุ่งออกจากร่าง ก็ลอยค้างกลางอากาศ ก่อนจะพุ่งกลับเข้าไปในร่างของซูหานอย่างบ้าคลั่ง
แม้แต่สิ่งที่ถูกเฟยอี๋ของมู่เสียนฟันขาด ก็ยังถูกดึงกลับไปด้วย
อย่างเช่นแขนที่ถูกฟันขาดไปตั้งแต่ครั้งแรก
ขณะนี้ ณ รอยตัดของแขนที่ขาด มีเส้นใยสีแดงคล้ำจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังบิดตัวและดึงรั้ง พยายามลากแขนที่ขาดให้กลับไปติดกับร่างของซูหานอย่างแข็งขัน
เส้นใยมากมายพวยพุ่งอยู่ตรงบาดแผล
ก่อนจะรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้กล้ามเนื้อ เส้นเลือด และกระดูกสมานเข้าด้วยกันด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เพียงสามวินาที
แขนที่ขาดก็ต่อกลับเข้าที่
ซูหานขยับนิ้วมือขวา ทุกอย่างกลับมาสมบูรณ์ดังเดิม
บาดแผลที่ขาซ้ายก็สมานอย่างรวดเร็วเช่นกัน
บาดแผลลึกจนเห็นกระดูก กล้ามเนื้อขยับตัว ผิวหนังงอกขึ้นใหม่ คราบเลือดถูกดูดกลับเข้าไปในร่าง
กล่าวได้โดยไม่เกินจริงว่า