“ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่นไม่ขาดสาย
มู่เสียนฝืนประคองม่านพลังเอาไว้สุดชีวิต ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาพร่ามัว
เลือดไหลจากมุมปากไม่หยุด
เธอยังคงอยู่ในหลุมลึก เพียงแต่ตอนนี้หลุมลึกกว่าเดิม
ซูหานระดมโจมตีเธออย่างบ้าคลั่งจากด้านบนลงด้านล่าง
เงาหมัดประหนึ่งสายฝน ทุกหมัดทุ่มสุดกำลัง
ในเวลาเดียวกัน
เฟยอี๋ของมู่เสียนก็แสดงคำเตือนพลังงานสีแดงขึ้นมาไม่หยุด
【คำเตือน พลังงานไม่เพียงพอ พลังงานเหลือน้อยอย่างรุนแรง!】
【พลังงานคงเหลือ: 2%】
【พลังงานคงเหลือ: 1%】
พลังจิตของมู่เสียนเองก็ใกล้จะทนไม่ไหว เธอฝืนประคองโล่พลังงานอย่างสุดชีวิต ถึงขั้นมีเลือดกำเดาไหลออกมา
ในใจเหลือเพียงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง
และความหวาดกลัว
ความหวาดกลัวอย่างแท้จริง
เธอใกล้จะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
“หยุดมือ!”
“ฉันบอกให้หยุด!”
ในที่สุดเธอก็อดตะโกนออกมาไม่ได้
“ฉันเป็นผู้ควบคุมจักรกลเทพ เป็นผู้ควบคุมจักรกลเทพของตระกูลฉินในเขตซิงฮุย เมืองจื้อสวินหวน นายฆ่าฉันไม่ได้”
“ถ้านายฆ่าฉัน”
“ตระกูลฉินไม่มีทางปล่อยนายไปแน่ ทั้งแวดวงผู้ควบคุมจักรกลเทพก็จะไม่ปล่อยนายไปเหมือนกัน!”
“นายจะถูกตามล่าไม่รู้จบ จนกว่าจะถูกแล่เนื้อทั้งเป็น แล้วตายไปท่ามกลางความทรมาน”
มู่เสียนข่มขู่ทั้งที่ภายนอกดูเกรี้ยวกราด แต่ภายในกลับหวาดหวั่น
ทันทีที่พูดจบ
ซูหานก็หยุดมือกะทันหัน
หมัดหยุดอยู่ตรงหน้าม่านพลัง ห่างเพียงหนึ่งชุ่น
เขาเพียงจ้องเธอด้วยสายตาราวกับเทพมาร ดวงตาแดงฉานจนมองไม่เห็นอารมณ์ใด
มู่เสียนพลันดีใจอย่างยิ่ง
ในใจร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
ยังมีหวัง!
เขากลัวแล้ว เขายังมีเรื่องให้ต้องกังวล
ฉันต้องมีชีวิตรอดให้ได้!