“ครืน ๆ!”
เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง เคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว ราวกับระเบิดอยู่ข้างหู
พร้อมเสียงคำรามต่ำ
“ตัวตนแท้จริง”
พื้นห้องพังถล่มลงในพริบตา!
เศษหินกระเด็น ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
สีหน้ามู่เสียนเปลี่ยนไปอย่างมาก เธอคว้าฉินอี้ไว้ทันที พลังจิตปะทุขึ้น เฟยอี๋ตัดทะลุกำแพงด้านข้าง ทั้งสองถอยออกไปยังทางเดิน
พวกเขาเพิ่งถอยออกมา
“ปัง!!!”
พร้อมเสียงสนั่น พื้นห้องชุดก็พังทลายลงจนหมด
ร่างหนึ่งสูงใหญ่ราวกับเทพมารพุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่าง
สูงถึงห้าเมตร
กล้ามเนื้อทั่วร่างนูนเป็นมัดดุจหิน แกะสลักคมชัดราวกับใช้มีดสลัก ทั้งใหญ่โตและกำยำ
ลวดลายสีแดงคล้ำแผ่กระจายอยู่บนผิวหนัง ไหลเอื่อยราวกับลาวา หล่อเลี้ยงด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว
ม่านแสงที่หลอมรวมหมอกดำเข้ากับเปลวเพลิงโลหิตปกคลุมทั่วร่าง เส้นใยนับไม่ถ้วนคล้ายหนวดปลาหมึกสะบัดอย่างบ้าคลั่ง
เพดานถูกคลื่นกระแทกทำลาย เผยช่องโหว่ขนาดใหญ่
ท่ามกลางฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย
ดวงตาสีแดงเลือดคู่นั้นลุกโชนราวเปลวไฟสีแดงคล้ำ
ค่อย ๆ เหลือบมองมู่เสียนที่อยู่บนทางเดิน
ซูหานเอ่ยขึ้น
“มาอีก!”
มู่เสียนมองซูหานที่ย้อนกลับมาอีกครั้ง
รูม่านตาหดเล็กลง
ในใจพลุ่งพล่านด้วยความโกรธและไม่อยากเชื่ออย่างยิ่ง
ที่โกรธก็เพราะซูหานหนีไปแล้วยังย้อนกลับมา
เขาถึงกับ...ยังกล้ากลับมาอีกหรือ?
ถึงกับยังคิดจะสู้ตายกับเธออีก!
ส่วนเรื่องที่ไม่น่าเชื่อก็คือ นี่เพิ่งผ่านไปกี่นาทีเอง?
นับจากที่อีกฝ่ายหนีไป เวลายังไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ เขาก็ฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติแล้ว
แถมดูจากสภาพแล้ว เหมือนจะยังระเบิดพลังในสภาวะที่รีดเค้นศักยภาพออกมาได้อีกครั้ง
นี่มัน...