เวลา 01:15 น.
รถไฟความเร็วสูงค่อย ๆ จอดเทียบสถานีใจกลางเมืองจิ้งไห่
ซูหานเดินตามเฉินอี้ซีและคนอื่น ๆ ลงจากขบวน
สมกับเป็นใจกลางเมือง
แม้จะดึกมากแล้ว ชานชาลาก็ยังสว่างไสว
ป้ายโฆษณาภาพสามมิติขนาดใหญ่เหนือศีรษะกะพริบแสง ฉายโฆษณาสินค้าหรูหลากหลายชนิด ผู้คนเดินขวักไขว่ไม่ขาดสาย
“หัวหน้าเฉิน” ซูหานเอ่ยขึ้นกะทันหัน
เฉินอี้ซีหันมา ดวงตาเย็นชา “ว่าไง”
“ในเมื่อมาถึงใจกลางเมืองแล้ว ผมขอไปหาพี่สาวก่อนได้ไหมครับ” ซูหานถาม
โรงพยาบาลเหรินอ้ายก็อยู่ในใจกลางเมือง น่าจะอยู่ไม่ไกล
ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากลองไปดูว่าพี่สาวอยู่ที่นั่นหรือเปล่า
แต่จ้าวเหล่ยที่เดินอยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะทันที
“นึกว่ามาเที่ยวหรือไง อยากไปไหนก็ไปได้งั้นเหรอ?”
เฉินอี้ซีมองซูหานด้วยแววตาเย็นชา ก่อนปฏิเสธตรง ๆ
“รอให้ภารกิจเสร็จก่อนค่อยว่ากัน”
ซูหานเงียบไป
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะหักหน้ากัน เขาจึงไม่พูดอะไรต่อ
เฉินอี้ซีเดินนำต่อไปข้างหน้า ฝีเท้ารวดเร็ว
ทุกคนเดินตามเธอ ฝ่าฝูงชนไป
เมื่อออกจากสถานี รถตู้สีดำสองคันก็จอดรออยู่ริมถนนแล้ว
“ขึ้นรถ” เฉินอี้ซีเปิดประตู
ศิษย์รับใช้ขึ้นรถคันหนึ่ง ส่วนซูหานกับศิษย์สายนอกคนอื่น ๆ ขึ้นรถอีกคันพร้อมเฉินอี้ซี
รถออกตัว มุ่งเข้าสู่กระแสรถยนต์ในใจกลางเมือง
ซูหานมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนด้านนอก
ตึกสูงระฟ้าตั้งเรียงราย แต่ละหลังสูงเกินร้อยเมตร
บนถนนมีรถแล่นขวักไขว่ แสงนีออนส่องประกายทั้งกลางวันและกลางคืน
ที่นี่คือย่านที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของเมืองจิ้งไห่