“สุ่มจับ” หลี่เฉิงเฉียนรำพึงในใจ
กลางม่านแสง บัตรพลิกกลับไปมาอย่างรวดเร็ว ขอบบัตรเปล่งแสงสีทองเจิดจ้า
【สุ่มจับสำเร็จ】
【ได้รับความสามารถ: ธรรมนูญสวรรค์ปราบแคว้น】
【วิเคราะห์ความสามารถ: ในฐานะเจ้าชายรัชทายาท สามารถประกาศใช้ “พระบรมราชโองการรัชทายาท” เนื้อหาในโองการจะได้รับการเสริมพลังจากกฎแห่งฟ้าดิน เมื่อโองการประกาศออกไป ย่อมปราบภูเขาแม่น้ำ ระงับภัยพิบัติ และปลอบประโลมราษฎร ทุกแห่งที่พระบรมราชโองการรัชทายาทไปถึง ฟ้าดินจะตอบรับ ภัยพิบัติย่อมมลายไปเอง】
【เงื่อนไขจำกัด: พระบรมราชโองการรัชทายาทแต่ละฉบับใช้พลังจิต 5 หน่วย มีผลครอบคลุมรัศมีสองร้อยกิโลเมตร หากไม่ใช้งาน พลังจิตจะไม่ฟื้นฟู ทุกแห่งที่โองการไปถึงจะปลอดภัยจากภัยพิบัติเป็นเวลาหนึ่งปี】
หลี่เฉิงเฉียนมองอักษรบนแผงสถานะ พลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
นี่มันไม่ใช่วิชาวาจาศักดิ์สิทธิ์ฉบับย่อหรอกหรือ
ทักษะนี้ช่างทรงอานุภาพยิ่งนัก
ขณะนี้พลังจิตของเขามีอยู่ 20 หน่วย
ใช้พลังจิต 5 หน่วยเพื่อออกพระบรมราชโองการรัชทายาทหนึ่งฉบับ หมายความว่าเขาสามารถคงโองการไว้ได้พร้อมกันมากที่สุดสี่ฉบับ
เพียงออกโองการฉบับนี้ ภัยน้ำท่วมจากแม่น้ำฮวงโหก็จะแก้ไขได้โดยง่าย
เขาหันหน้าไปมองนอกตำหนัก
“หวังเต๋อ”
หวังเต๋อผลักประตูเข้ามา ค้อมกายยืนอยู่ข้างแท่นบรรทม
“นำทาง ข้าจะไปตำหนักลี่เจิ้งพบอาเหนียว”
หลี่เฉิงเฉียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เพียงความคิดขยับไหว
ร่างของเขาก็ลอยพ้นจากแท่นบรรทม ลอยอยู่กลางอากาศสูงจากพื้นครึ่งฉื่อ
หวังเต๋อก้มหน้า รีบเดินนำไปเบื้องหน้า
หลี่เฉิงเฉียนไพล่มือไว้ด้านหลัง ลอยออกจากตำหนักเสวียนเต๋ออย่างมั่นคง
นางกำนัลและขันทีที่อยู่ตลอดทางเห็นภาพนี้ ต่างหยุดฝีเท้าแล้วคุกเข่าหมอบลงกับพื้น
หน้าผากแนบสนิทกับแผ่นอิฐทอง
จนกระทั่งหลี่เฉิงเฉียนลอยห่างออกไป พวกเขาจึงกล้าเงยหน้าขึ้น
ในดวงตาของทุกคนเต็มไปด้วยความยำเกรงและเลื่อมใสอย่างคลั่งไคล้
ตำหนักลี่เจิ้ง
หลี่เฉิงเฉียนลอยเข้าไปในตำหนัก ทว่าไม่เห็นเงาของฉางซุนอู๋โกว
นางกำนัลที่อยู่เฝ้าตำหนักคนหนึ่งรีบก้าวเข้ามา คุกเข่ากราบทูลว่า “กราบทูลฝ่าพระบาท ฮองเฮาเสด็จไปวังกานลู่แล้วเพคะ”
หลี่เฉิงเฉียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ไปวังกานลู่”