“มิใช่ปัญหาเรื่องพลังอาคม” หลี่เฉิงเฉียนประสานมือไว้ด้านหลัง สายตากวาดผ่านทุ่งข้าวสาลีห้าร้อยหมู่เบื้องหน้า น้ำเสียงแฝงการเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง
“ข้ามีนาหลวงอยู่เพียงแห่งเดียว”
“แถมยังเล็กเพียงนี้ มีแค่ห้าร้อยหมู่ จะเปลืองพลังอาคมไปเพื่ออะไร”
“ส่วนที่อื่น...”
หลี่เฉิงเฉียนสบตาหลี่ซื่อหมินตรง ๆ มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ “นั่นเป็นที่ดินของผู้อื่น เหตุใดข้าต้องเปลืองแรงด้วย”
บรรยากาศพลันเงียบกริบ
หลิวเหยียนเฉินกับเหล่าชาวนาก้มหน้าจนแทบจมดิน แม้แต่หายใจแรงยังไม่กล้า
ฉางซุนชงอยากขุดหลุมฝังศีรษะตนเองเสียให้รู้แล้วรู้รอด
มีเพียงหวังเต๋อที่ก้มหน้า ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เขาพยายามกลั้นหัวเราะสุดกำลัง
สีหน้าของหลี่ซื่อหมินแข็งค้างไปโดยสิ้นเชิง
เขาอ้าปาก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง แต่กลับโต้แย้งไม่ได้แม้สักคำ
ถูกตบหน้าต่อหน้าผู้คน ทั้งยังถูกเยาะเย้ยต่อหน้าธารกำนัล
เจ้าเด็กนี่มันยังจำฝังใจอยู่!
ยังเอาเรื่องที่เว่ยอ๋องมีนาหลวงสิบแปดแห่งมาปิดปากเขาอีก!
หลี่ซื่อหมินรู้สึกเพียงว่าแก้มร้อนผ่าวแสบปร่า
แต่เขาจะเดือดดาลได้หรือ ไม่ได้
อย่างไรเสีย เรื่องนี้เขาเป็นฝ่ายผิดจริง ๆ!
ฉางซุนอู๋โกวก้าวเข้ามา เอื้อมมือดึงแขนเสื้อหลี่ซื่อหมินเบา ๆ แล้วช่วยไกล่เกลี่ยว่า “เอี้ยลาง เกาหมิงเพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก การใช้อาคมย่อมทำให้เหน็ดเหนื่อย เรื่องนี้ค่อยหารือกันภายหลังเถิด”
หลี่ซื่อหมินรีบฉวยโอกาสลงจากหลังเสือ กระแอมสองครั้งแล้วเบือนสายตาไปทางอื่น
“ฮองเฮากล่าวถูกแล้ว” หลี่ซื่อหมินกัดฟัน ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “เกาหมิง เจ้าไปพักก่อนเถิด เรื่องที่ดินนี้...เราจะหาทางจัดการเอง”
หลี่เฉิงเฉียนไม่แม้แต่จะมองหลี่ซื่อหมิน เขาหันหลังไป จูงมือเล็ก ๆ ของซื่อจื่อกับเฉิงหยาง แล้วผงกศีรษะให้หลี่ลี่จื้อ “ไปกันเถิด พี่ชายจะพาพวกเจ้าไปเดินเล่นในนาหลวง”
ฉางซุนชงรีบตามไปทันที เขาไม่กล้าอยู่ข้างหลี่ซื่อหมินต่อแม้เพียงชั่วอึดใจ!
พี่น้องทั้งสี่กับฉางซุนชงเดินเลียบคันนา ตรงไปยังเขตที่พักของเหล่าชาวนา ทิ้งฮ่องเต้แห่งต้าถังผู้ยิ่งใหญ่ให้ยืนค้างอยู่กับที่