ผืนน้ำอ่าวตงไท่ซึ่งเคยสงบเงียบและกว้างใหญ่ บัดนี้กลายเป็นสนามรบอันน่าสยดสยองไปแล้ว!
วังน้ำวนขนาดมหึมานับร้อยลูกหมุนปั่นผืนน้ำไม่หยุด สิ่งมีชีวิตในทะเลนับไม่ถ้วนถูกฉีกกระชาก แม้แต่ซากวาฬยักษ์ที่มีความยาวกว่าร้อยเมตรก็ยังมองเห็นได้
ผิวน้ำย้อมด้วยสีแดงฉานเป็นหย่อม ๆ กลิ่นคาวเลือดชวนคลื่นไส้พัดเข้าปะทะใบหน้า
กลางอากาศ
รอยแยกมิติแคบเล็กนับไม่ถ้วนปรากฏเต็มท้องฟ้า!
พลังอันน่าสะพรึงกลัวทำลายทุกสิ่งรอบด้านจนสิ้น แม้แต่อนุภาคก็ไม่เว้น!
โลกทั้งใบกำลังส่งเสียงคร่ำครวญ
เว่ย์เฟิงถูกห่อหุ้มด้วยพลังสีดำ ในมือถือดาบค้ำฟ้า ดูราวกับเทพมารองค์หนึ่ง
เบเรนส์ถูกโอบล้อมด้วยแสงสีขาว มือถือทวนยาวศักดิ์สิทธิ์ ปีกทั้งหกแผ่พลังแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมาไม่หยุด ส่งให้เธอดูราวกับนางฟ้าตัวจริง
ทั้งสองฝ่ายครองพื้นที่คนละครึ่งฟ้า
ทุกครั้งที่ปะทะกัน ล้วนก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนมิติและคลื่นยักษ์อย่างรุนแรง
ภาพตรงหน้าชวนตื่นตะลึงเกินไป
……
เย่เฉินกับพวกพ้องถอยห่างออกไปกว่าร้อยกิโลเมตรจึงหยุดลง
ทุกคนจ้องมองสนามรบด้วยใจที่ยังไม่หายหวาดหวั่น
“นี่... แบบนี้จะทำยังไงดี?”
“ผู้หญิงคนนั้นสู้กับท่านเว่ย์เฟิงได้ถึงขนาดนี้เลย!”
“พวกเราจะเข้าไปช่วยไหม?”
“ช่วยอะไร? เข้าไปก็มีแต่ตาย!”
“อืม... ตอนนี้ทั้งสองคนน่าจะอยู่ขั้นจักรพรรดิบู๊ระดับเจ็ดหรือแปด การโจมตีระดับนี้... พวกเรารับไม่ไหวหรอก”