ในเวลาเดียวกัน
เย่เฉินกับพวกที่บินออกมาไกลหลายสิบกิโลเมตรแล้วก็สังเกตเห็นกองกำลังไล่ล่าที่ตามมาจากด้านหลัง
ราชันยุทธ์หลายคนถึงกับเสียอาการทันที
“เอาจริงดิ! เธอแยกร่างได้ด้วยเหรอ!”
“อย่าเพิ่งตกใจ พวกที่ตามมามีแค่ราชันยุทธ์ระดับหนึ่งถึงสองเท่านั้น”
“แต่พวกเธอมีตั้งสามร้อยคนเลยนะ!!!”
“สามร้อยคนแล้วไง ระดับพลังสู้เราไม่ได้ ความเร็วก็ย่อมตามเราไม่ทัน แค่บินหนีต่อไปก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“แกลองดูให้ดีสิ! พวกนั้นใช้แสงศักดิ์สิทธิ์พริบตาได้ทุกคน อีกไม่กี่นาทีเราก็โดนตามทันแล้ว!”
พอได้ยินคำพูดนี้ คนที่ก่อนหน้านี้ยังพอปลอบใจตัวเองได้ก็หมดแรงใจลงทันที
ทุกคนหันไปมองเย่เฉินพร้อมกันอีกครั้งโดยไม่ได้นัดหมาย
ตอนนี้เขาซึ่งอยู่ในระดับราชันยุทธ์ขั้นสิบ กลายเป็นหลักประกันความปลอดภัยที่สำคัญที่สุด
เย่เฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพูดความเห็นของตัวเองออกมาช้า ๆ
“ทุกคนบินต่อไปก่อน! รีบไปสมทบกับหัวหน้ากิลด์เกาและพวกเขาให้เร็วที่สุด พอพวกเรารวมตัวกันแล้ว ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสสู้!”
เหล่าราชันยุทธ์พยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้วจริง ๆ
“ได้!”
เมื่อมีแผนแล้ว ที่เหลือก็จัดการง่ายขึ้น แค่ทำตามคำสั่งก็พอ ฟ้าถล่มลงมาก็ยังมีคนตัวสูงคอยรับไว้
จากนั้นเย่เฉินก็หันไปมองสิงจวินที่อยู่ข้าง ๆ
“ผู้อาวุโส ความเร็วของคุณสูงกว่า ไปหาพวกเขาก่อน แล้วให้เราสองฝ่ายมุ่งหน้ามาสมทบกัน ไม่อย่างนั้นถ้าพวกนั้นตามทัน พวกเราคงหนีไม่รอดสักคน!”
“ได้! หลังจากฉันไปแล้ว ฝากดูแลพวกเขาด้วย พวกเขาคือกำลังสำคัญที่สุดของหลงกั๋ว ห้ามสูญเสียเด็ดขาด!”