อีกด้านหนึ่ง
ห้องประชุมโรงเรียนมัธยมวั่งเจียง
“น้องเย่ ข้านามว่าหวังชาง ก่อนที่เจ้าจะเข้ามหาวิทยาลัย ข้าจะรับผิดชอบดูแลความปลอดภัยของเจ้า”
ต่างจากตอนอยู่กับคนอื่น ตอนนี้ใบหน้าของหวังชางเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แววตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดู
“ขอบคุณครับ หัวหน้าผู้คุมสอบหวัง”
เย่เฉินพยักหน้าอย่างซาบซึ้ง
เมื่อมีคนแบบนี้คอยคุ้มกัน อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าตู้เฉิงจะทำอะไรบ้าบิ่น
“ไม่ต้องเกรงใจ เรียกข้าว่าพี่หวังก็พอ เจ้ามีพรสวรรค์ระดับ S เป็นบุคลากรระดับอัจฉริยะของชาติ นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ”
“ว่าแต่ เจ้าพอบอกได้ไหมว่าพรสวรรค์ของเจ้าคืออะไร”
“ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน อาจจะเกี่ยวข้องกับร่างกาย”
เย่เฉินตอบไปอย่างกำกวม
เขายังใช้ระบบไม่คล่องเต็มที่ จนถึงตอนนี้ เขาแค่กดซื้อปุบปับได้สายเลือดกิเลนมาเท่านั้น
โอกาสซื้อปุบปับของวันนี้ยังไม่ได้ใช้ เขาไม่รู้ว่าถ้าซื้อพรสวรรค์อีกหนึ่งอย่างแล้วจะถูกดูดซับเข้าตัวได้ไหม
ถ้าได้ แล้วพรสวรรค์ของเขาจะนับยังไง
สองพรสวรรค์?
สามพรสวรรค์?
ถ้าเวลาผ่านไปอีกนิด… ได้มาสักแปดสิบร้อยพรสวรรค์ล่ะ?
แล้วจะอธิบายยังไง?
“เกี่ยวข้องกับร่างกาย… ร่างกาย? พละกำลัง? หรือความเร็ว?” หวังชางมองเย่เฉินด้วยความสงสัย
“น่าจะเป็นพลังฟื้นฟูครับ ตั้งแต่เด็กผมบาดเจ็บแล้วหายเร็ว” เย่เฉินแกล้งตอบอย่างจริงจัง
“พลังฟื้นฟู…”
หวังชางพึมพำทวน แล้วส่ายหัว
“ไม่น่าใช่ ถ้าแค่ฟื้นตัวเร็วธรรมดาคงไม่ถึงเกณฑ์ประเมินพรสวรรค์ระดับ S หรอก พรสวรรค์ของเจ้าต้องมีความสามารถอย่างอื่นอีกแน่ แต่ยังไม่ถูกกระตุ้น”