ขณะเดียวกัน
ข่าวแพร่สะพัดราวกับพายุเฮอริเคนในหมู่ผู้บริหารระดับสูงของเมืองวั่งเจียง
“หลี่อ้ายกั๋ว แกมันยังไงกันแน่! ที่โรงเรียนมัธยมวั่งเจียงมีอัจฉริยะพรสวรรค์ระดับ S โผล่มา นายกเทศมนตรีอย่างฉันยังต้องรอให้คนจากส่วนกลางแจ้งถึงจะรู้เรื่อง!”
กลางเมืองวั่งเจียง ภายในห้องทำงานนายกเทศมนตรี
ชายวัยกลางหนุ่มเจ้าพุงผู้มีใบหน้ามันเยิ้มคนหนึ่ง ตวาดใส่โทรศัพท์ด้วยเสียงเข้มงวด คำพูดเต็มไปด้วยการตำหนิ
คนผู้นี้คือนายกเทศมนตรีเมืองวั่งเจียง — หวังเฉียน ผู้แข็งแกร่งขั้นสูงสุดของระดับลมปราณโลหิต
“ท่านนายกเทศมนตรี ผมถูกใส่ร้ายจริง ๆ นะครับ... ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ไอ้เย่เฉินนั่นเมื่อสองวันก่อนยังเป็นพรสวรรค์ระดับ B อยู่เลย วันนี้ไม่รู้กลายเป็นระดับ S ไปได้ยังไง นี่... นี่มัน...”
อีกฝั่งของโทรศัพท์ หลี่อ้ายกั๋วทำหน้าบูดเบี้ยว เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ
ถ้าเขารู้ว่าเย่เฉินมีพรสวรรค์ระดับ S แล้วจะไปง้อตระกูลตู้อย่างกับหมาขี้ประจบเพื่อ ‘ผลประโยชน์’ เล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ยังไง
คงยกเย่เฉินขึ้นหิ้งบูชาเป็นบรรพบุรุษไปนานแล้ว
“แกกำลังบอกว่า เมื่อสองวันก่อนมันยังเป็นระดับ B อยู่สินะ?”
หวังเฉียนจับประเด็นสำคัญจากคำพูดได้
หลี่อ้ายกั๋วฟังแล้วก็โล่งอก ดีแล้วที่นายกเทศมนตรียอมฟังเขาอธิบาย
“ผมขอค้ำประกันด้วยหัวเลย จริงทุกคำ! มัน... ถูกใส่ร้ายจริง ๆ ครับ!”
“เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่ เล่าให้ฉันฟังให้หมด อย่าให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว!”
“ครับ ๆ ๆ ๆ”
หลี่อ้ายกั๋วรีบเล่าที่มาที่ไปของเรื่องทั้งหมดออกมา