เย่เฉินมองดู "99+" ที่มุมขวาบนของแจ้งเตือนข้อความ แววตาเผยความดูแคลน
ก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมไร้ทั้งฐานะและเส้นสาย นานหลายเดือนก็ไม่เคยได้รับข้อความแม้แต่ชิ้นเดียว
คนพวกนั้นไม่แม้แต่จะชายตามองเขาด้วยซ้ำ
กลับกัน เพราะพรสวรรค์ระดับ B กลับสร้างปัญหาและความอิจฉาริษยามากมาย
ตอนนี้ เพิ่งตรวจพบพรสวรรค์ระดับ S ก็ได้รับ "ความห่วงใย" มากมายขนาดนี้
จริง ๆ เลย...
เหอะ
เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ
ข้อความหลายสิบข้อความแรกสุดส่งมาจากนักเรียนโรงเรียนมัธยมวั่งเจียง
ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเขา และอีกสิบกว่าคนมาจากห้องอื่น
"พี่เฉินจ๋า หนูคือลวี่เสี่ยวเจียไง งานแข่งของโรงเรียนครั้งก่อนเราเคยเจอกันนะ ตอนนี้พี่ว่างไหม? หนูอยากชวนพี่ไปกินข้าว"
"เย่เฉิน สวัสดี ฉันคือหลี่หรานหัวหน้าห้อง ไม่นึกเลยว่านายจะปลุกพรสวรรค์ระดับ S ได้ ยินดีด้วย! หลังเอนทรานซ์เสร็จสนใจมาเจอรวมตัวกันไหม เพื่อนในห้องหลายคนอยากพบนาย"
"เฮียเย่ ฉันหวังฉี ปีที่แล้วฉันยังเลี้ยงข้าวนายเลย จำได้ไหม พวกเราไม่ได้ออกไปเที่ยวกันนานแล้ว ได้ข่าวว่าร้านสวรรค์บนดินมาเด็กใหม่ สวย ๆ ทั้งนั้น ห้อง 999 พรุ่งนี้ห้ามพลาด"
"ท่านพ่อขอรับ! กระผมคือบุตรชายที่พลัดพรากท่านไปนานหลายปี รีบติดต่อกลับมาโดยด่วน มีวาสนาใหญ่!"
"เย่เฉิน ฉันหลิวหรูเยียน เห็นข้อความแล้วตอบกลับด้วย"
...
เย่เฉินไม่ได้กดเปิดอ่านข้อความไหนเลย ใช้นิ้วเลื่อนลงเรื่อย ๆ
คนพวกนี้มาหาเขาด้วยจุดประสงค์อะไร เขารู้ดี ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาอาจจะดีใจจริง ๆ แต่ตอนนี้... เขาไม่รู้สึกสนใจเลยแม้แต่น้อย
ส่วนหลิวหรูเยียนน่ะ
เหอะ
ข้อความล่างสุดมาจากกองกำลังต่าง ๆ
นี่สิถึงจะน่าสนใจสำหรับเย่เฉิน
"ข้อความรับสมัครนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหลงหุน: นักเรียนเย่เฉิน ตามคำแนะนำของหวังชางผู้คุมสอบ มหาวิทยาลัยของเรามีความประสงค์จะรับคุณเข้าเป็นนักศึกษาแห่งหลงหุน สิทธิประโยชน์ระดับทรัพยากรขั้นหนึ่ง เงินอุดหนุนเดือนละจำนวนสูงพิเศษ ยกเว้นค่าเล่าเรียนและค่าธรรมเนียมทั้งหมด... หากสนใจ กรุณาติดต่อฝ่ายรับสมัครหลงหุน วิธีติดต่อ xxx..."