เย่เฉินเคยเห็นคนเหล่านี้มาหมดแล้ว เพียงแต่เห็นผ่านข่าวเท่านั้น...
ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองกำลังป้องกันชายแดนหลงกั๋ว รัฐมนตรีกระทรวงวางแผนยุทธศาสตร์ ผู้อำนวยการสถาบันเทคโนโลยีการป้องกันประเทศ และอธิการบดีของสามสถาบัน... รวมถึงชายชราผู้มีเมตตาที่นั่งอยู่ตรงกลาง
ทันทีที่คนเหล่านี้เห็นเย่เฉิน ต่างก็ส่งยิ้มเป็นมิตรให้
พวกเขารู้เรื่องของชายหนุ่มคนนี้อย่างละเอียด เรียกได้ว่ารู้ยิ่งกว่าเรื่องของหลานชายตัวเองเสียอีก
แม้แต่ในแต่ละวันเขาทำอะไร หรือเข้าห้องน้ำเวลาไหน ก็มีคนรายงานให้พวกเขารู้โดยตรง
และในเวลานี้ การที่เขาเชื่อมต่อเข้ามาในช่องทางนี้ได้
ก็หมายความว่าเขาตัดสินใจเรื่องหนึ่งเรียบร้อยแล้ว
แผนการที่ถูกทิ้งช่วงมานานหลายสิบปี!
เมื่อหน้าจอทั้งสิบสองบานสว่างขึ้น การพูดคุยก็เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ
ชายชราหน้าสี่เหลี่ยมคนที่สองทางซ้ายเอ่ยขึ้นก่อน
“ผมเป็นรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม ชื่อเจิ้งเว่ยกั๋ว กรุณาอธิบายความต้องการของคุณสั้น ๆ”
“แค่ก ๆ”
เย่เฉินกระแอม ก่อนเอ่ยอย่างเป็นทางการว่า “ทุกท่าน... เอ่อ ไม่สิ รุ่นพี่ทุกท่าน ผมชื่อเย่เฉินครับ”
เว่ยเฟิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เบ้ปาก
เย่เฉินพูดต่อว่า “คืออย่างนี้ครับ ผมได้ยินมาว่าตอนนี้ผมมีคุณสมบัติที่จะตั้งกองกำลังได้ ก็เลยรบกวนรุ่นพี่เว่ยเฟิงพาผมมาที่นี่ อยากถามว่าต้องดำเนินการอะไรบ้างครับ”
“ขั้นตอนเหรอ? ไม่ต้องมีขั้นตอนอะไร”
เจิ้งเว่ยกั๋วยิ้มแล้วตอบว่า “ขอแค่คุณยืนยันความตั้งใจและยื่นคำร้อง พวกเราก็อนุมัติให้ได้แล้ว พอเอกสารอย่างเป็นทางการส่งถึงมือคุณ ก็ถือว่าก่อตั้งสำเร็จ”