สายตาของเธอกวาดมองผู้คนรอบตัว ทั้งผู้หญิง ผู้ชาย และเครื่องทรมานน่าขยะแขยงเหล่านั้น แววตาก็ยิ่งเย็นชา
เมื่อพวกผู้ชายเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาหาพวกตนตามลำพัง แววตาพลันฉายความสนใจ
ชัด ๆ ว่ากระต่ายหลงเข้ามาในถ้ำจิ้งจอก
นี่พวกมันจำฉันไม่ได้แล้วหรือไง
ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งพิมพ์โค้ดอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์เผยรอยยิ้มหื่นกระหาย ก่อนหยิบกุญแจมือเดินเข้ามาช้า ๆ
“แม่สาวน้อย หลงทางมาเหรอ?”
“ซ่า!!!”
สิ่งที่ตอบกลับเขาคือลำแสงเลเซอร์สีฟ้าสองเส้น!
ลำแสงเริ่มตัดจากศีรษะลงไปจนถึงหว่างขา ผ่าร่างชายคนนั้นออกเป็นสองซีกตรงนั้นทันที
เลือดและเศษเนื้อระเบิดกระจายไปพร้อมกัน เพียงพริบตาก็ย้อมห้องทั้งห้องให้กลายเป็นสีแดง
“ศัตรู! มีศัตรู!”
พวกผู้ชายที่เหลือต่างหน้าถอดสี รีบคว้าอาวุธปืนที่ซุกซ่อนไว้ตามจุดต่าง ๆ ออกมากระหน่ำเหนี่ยวไก
แต่เสียงปืนดังได้เพียงไม่กี่วินาทีก็เงียบสนิท
สามนาทีต่อมา
ทุกอย่างจบลงแล้ว
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้อง
พื้นถูกปกคลุมด้วยเลือดเหนียวข้นผสมเศษเนื้อ เหยียบลงไปถึงกับติดรองเท้า
หลี่นาเดินฝ่าพื้นนั้น เสียงส้นรองเท้าบูตกระทบพื้นดังแกรก ๆ กึกก้องอยู่ในใจของเด็กสาวทุกคน
พวกเธอไม่รู้ว่าผู้หญิงที่มีพลังทำลายล้างคนนี้มาจากไหน และไม่รู้ว่าทำไมถึงฆ่าพวกผู้ชายเหล่านั้น
พวกเธอเพียงหวังว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่ฆ่าพวกเธอไปด้วย หลังจากฆ่าจนติดใจแล้ว
ทุกคนจมอยู่ในความหวาดกลัว
จนกระทั่งหลี่นาลงมือดึงโซ่เหล็กที่มัดมือพวกเธอขาดด้วยตัวเอง แล้วนำเสื้อผ้าเปื้อนเลือดมาคลุมให้
พวกเธอถึงกล้าเงยหน้ามองสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวคนนี้