“พี่ไป๋ ยินดีด้วยนะ!”
“ใช่แล้ว เย่เฉินได้รับอนุญาตจากกองทัพแล้ว อนาคตต้องไปได้ไกลแน่ ถึงตอนนั้นอย่าลืมพวกพี่น้องเก่าแก่อย่างพวกเราล่ะ!”
“ฮ่า ๆ ๆ แน่นอนอยู่แล้ว ฉันไป๋ไม่ใช่คนเห็นแก่ผลประโยชน์จนลืมบุญคุณ ทุกคนดีกับตระกูลไป๋ยังไง ฉันจำได้หมด!”
“ฮ่า ๆ พี่ไป๋ ไม่ทราบว่าน้องเย่วางแผนขั้นต่อไปไว้หรือยัง?”
“เรื่องนี้ฉันไม่รู้เหมือนกัน เพิ่งประกาศออกมาเมื่อครู่นี้ กองทัพคงยังจัดตั้งไม่เสร็จหรอกมั้ง”
“แหม พี่ไป๋ พวกเราสนิทกันถึงขั้นตายแทนกันได้ เรื่องหลานสาวฉัน พี่ช่วยจัดการให้หน่อยนะ!”
“เฮ้อ ตระกูลนายก็ใหญ่โตขนาดนั้น ทำไมต้องยัดเสี่ยวซือเข้ากองทัพให้ได้ด้วย อยู่เย่าหัวก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
“ฮึ ฉันไม่สน ยังไงนายก็ต้องจัดการให้! ตอนนี้ใครบ้างไม่รู้เรื่องสมาคมซิงเย่า ข้างในมีของดีให้เลือกตั้งเยอะ แค่หยิบมาสักอย่างก็เป็นโอกาสครั้งใหญ่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงพื้นที่ที่พวกเขาจะยึดครองได้อย่างอิสระในภายหลังด้วย!”
“ใช่เลย น้องเย่เป็นถึงขั้นราชันยุทธ์สิบขั้นสูงสุด พร้อมเลื่อนขั้นเป็นจักรพรรดิบู๊ได้ทุกเมื่อ ถึงตอนนั้นกองทัพของเขาจะไปที่ไหนไม่ได้บ้าง? ยึดสักสองสามประเทศก็เรื่องเล็กน้อย!”
“ถูกต้อง! ยังมีเกาะสมบัติกลางทะเลอีก กองทัพไม่อยู่ใต้การควบคุมของประเทศใด ทั้งไม่ต้องทำตามกฎหมายระหว่างประเทศ อยากไปไหนก็ไป แบบนี้ก็เหมือนไปเก็บเงินฟรีไม่ใช่หรือไง?!”
“เอาละ ๆ พวกตาแก่ทั้งหลายคิดไปไกลเกินไปแล้ว ตอนนี้ลูกเขยของฉันยังไม่ได้ประกาศอะไรเลย พวกนายก็ร้อนใจกันแล้ว”