เฉิงเทียนเสียงผลักประตูห้องทำงานเข้าไป เพิ่งอ้าปากก็พบว่าในห้องไม่มีใครอยู่เลย เขาเดินไปดูห้องพักผ่อนก็ไม่เห็นใครเหมือนกัน
แปลกจริง คนหายไปไหนกัน?
ตั้งแต่เฉิงอวี่เข้ามาทำงานที่บริษัท ถ้าไม่กลับบ้านหรือเข้าประชุม ก็ต้องลากตัวเขาออกไปอย่างฝืนใจ ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางยอมออกจากห้องทำงาน
ผู้ช่วยเดินเข้ามาในจังหวะนั้น แล้วพูดอย่างระมัดระวังว่า “ท่านประธานออกไปข้างนอกครับ”
“ไปไหน?”
“ท่านประธานไม่ได้บอกครับ”
เฉิงเทียนเสียงนวดหว่างคิ้วอย่างปวดหัว ตั้งแต่รู้จักเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตคนนั้น เฉิงอวี่ก็เริ่มเปลี่ยนไป จริง ๆ แล้วก็นับเป็นเรื่องดี แต่...
“ไปช่วยฉันสืบเรื่องคนคนหนึ่งหน่อย”
*
อีกฟากหนึ่งของเมือง หลี่ม่านกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น เธอดูเพลินจนกระทั่งเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น
เธอเดินไปมองผ่านตาแมว ก่อนจะเปิดประตู “คุณมาทำไม?”
หน้าประตู เฉิงอวี่ยังคงสวมเสื้อสีขาวกับกางเกงสีดำเหมือนเดิม ผมฟูยุ่งเล็กน้อย คิ้วตาหลุบต่ำ ดูราวกับเด็กหนุ่มเก็บตัวที่ในที่สุดก็ยอมก้าวออกจากเขตปลอดภัยของตัวเองเพื่อเข้าสังคม
“ผมอยากมาหาคุณ” เขาพูดเช่นนั้น
หลี่ม่านขยับหลบให้เล็กน้อย “เข้ามาสิ”
เฉิงอวี่ก้าวเข้ามาในห้อง สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ที่นี่เล็กกว่าที่เห็นในวิดีโอเสียอีก แต่ก็สะอาดเรียบร้อย
แม้เขาจะค่อนข้างผอม แต่ด้วยโครงร่างและส่วนสูง พอเข้ามาในบ้านแล้วกลับทำให้พื้นที่ดูคับแคบลงทันที
“ดื่มอะไรไหม?”
เฉิงอวี่ที่กำลังกวาดตามองรอบห้องชะงักไปหนึ่งวินาที “...น้ำเปล่า”