เฉิงอวี่มองโต๊ะว่างเปล่าตรงหน้า แล้วมองขนมหวานสองชิ้นตรงข้าม สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบ ก้มหน้าลงแกะเล็บ
นิสัยแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นมานานแล้ว แสดงว่าเขากำลังรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่เล็กน้อย
หลี่ม่านมองเขาแล้วถามอีกครั้ง “สรุปแล้วอร่อยไหม?”
“……อร่อย”
หลี่ม่านถึงค่อยคืนขนมส่วนของเขาให้ แล้วพูดอย่างไม่เห็นด้วยนักว่า “อย่าทำแบบนี้อยู่เรื่อยสิ พูดอย่างทำอย่างตลอด ฉันไม่รู้เลยว่าคำพูดไหนของคุณจริง คำพูดไหนไม่จริง”
บางครั้งเธอก็รู้สึกว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ดี อย่างตอนที่ขอรูปเซ็กซี่จากเธอ แต่บางครั้งก็รู้สึกว่าเขาเด็กมากไปเสียทุกด้าน
ในเมื่อเจอกันตัวต่อตัวแล้ว เธอก็ไม่อยากมานั่งเดาความคิดพิกล ๆ ของเขาอีก
เฉิงอวี่เงยหน้าขึ้น “คุณไม่โกรธเหรอ?”
“หมายถึงเรื่องไหน?”
“……ทุกเรื่อง”
หลี่ม่านมองออกไปนอกหน้าต่าง น้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันจะโกรธหรือไม่ก็คงไม่สำคัญหรอก ยังไงก็แค่เจอกันตัวต่อตัวจากโลกออนไลน์ครั้งเดียวเอง”
เฉิงอวี่หลุบตาลง แกะเล็บไปด้วย “ต่อไปฉันไปหาคุณไม่ได้เหรอ?”
หลี่ม่านมองเขา “ไปหาฉันทำไม?”
เฉิงอวี่เม้มปาก พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและเรียบเรื่อย “ทำอะไรก็ได้”
เธอฟังไม่ชัด “อะไรนะ?”
เฉิงอวี่มองเธอนิ่ง “ฉันอยากไปหาคุณ”
หลี่ม่านหรี่ตาลงทันที แล้วยกมือปิดกระเป๋าอย่างระแวดระวัง “คุณคงไม่ได้คิดจะเอาเงินคืนหรอกนะ อย่ามาเลย เป็นไปไม่ได้”
เฉิงอวี่ส่ายหน้า “ฉันไม่เอาเงิน”
“งั้นคุณอยากทำอะไร?”
เขาแกะเล็บจนเจ็บ แต่เสียงยังคงแผ่วเบาและสงบนิ่ง “เป็นเพื่อนกันไม่ได้เหรอ?”