วันนี้โรงเรียนอนุบาลแสงแดดมีกิจกรรมกลางแจ้ง ครูหลินค่อย ๆ สวมหมวกสีเหลืองให้เด็ก ๆ ทีละคน พอเดินมาถึงฉินเฉินเลี่ยง ก็พบว่าบนหัวเขาโล่งโจ้งไม่มีหมวกสักใบ
ครูหลินถาม “ฉินเฉินเลี่ยง หมวกของหนูอยู่ไหน”
ฉินเฉินเลี่ยงแคะจมูกไปพลาง น้ำลายไหลไปพลาง จ้องเค้กชิ้นเล็กในมือหลี่ม่านตาเขม็ง ขนมชิ้นนี้เป็นของหวานชิ้นเล็ก ๆ ที่แจกให้เด็ก ๆ กินรองท้องก่อนออกเดินทาง ส่วนของเขานั้นแค่สองคำก็หมดแล้ว
ครูหลินสูดหายใจลึก ๆ แล้วบังคับให้เขาหันหน้ากลับมา “หมวกของหนูไปอยู่ที่ไหน”
จากนั้นก็ใช้ผ้าขนหนูเปียกเช็ดมือให้เขาสะอาด
ฉินเฉินเลี่ยงใจลอยไปไกล ไม่ได้ฟังเลยว่าเธอกำลังพูดอะไร
“ถ้าไม่ตอบครู เดี๋ยวครูจะไม่ให้หนูจูงมือหลี่ม่านเดินไปด้วยกันนะ”
เด็กชายมีปฏิกิริยาขึ้นมาทันที เขากระทืบเท้าอย่างร้อนใจ “ไม่เอา ไม่เอา!”
ครูหลินยิ้มทั้งที่สีหน้าไม่ยิ้ม “งั้นบอกครูมาสิว่าหมวกของหนูไปอยู่ที่ไหน”
“ไม่รู้สิ”
ครูหลินกำหมัดแน่น เธออดทนข่มใจแล้วหันไปถามเด็กหญิงที่กำลังกินเค้กอยู่ข้าง ๆ “หลี่ม่าน หนูรู้ไหมว่าหมวกของเขาอยู่ที่ไหน”
หลี่ม่านเลียครีมที่ริมฝีปากออก แล้วยกมือชี้ไป “ตรงนั้นค่ะ”
หมวกใบเล็กสีเหลืองนอนแอ้งแม้งอยู่ใต้สไลเดอร์ มองเผิน ๆ แทบไม่เห็น
ตอนเด็ก ๆ ทุกคนกำลังรวมแถวกัน เขาอาศัยจังหวะที่ครูไม่ทันสังเกตวิ่งไปเล่นตรงนั้นอยู่สองนาที หมวกหล่นตอนไหนก็ไม่รู้
ครูหลินเดินไปเก็บหมวกขึ้นมา ปัดให้สะอาดแล้วสวมให้เด็กชาย “ห้ามทำหมวกหายนะ เข้าใจไหม”
“อือ”
ครูหลินลุกขึ้นปรบมือ แล้วประกาศเสียงดัง “เอาละ ทุกคนเข้าแถว จับมือกัน เตรียมออกเดินทาง”