บนเวที หลี่ม่านกำลังซ้อมเต้นเปิดการแสดงกับเพื่อนร่วมงาน พอซ้อมท่าเต้นจนลงตัวแล้ว เธอจึงไปพักอยู่ข้าง ๆ
หลี่ม่านกำลังดื่มน้ำอยู่ จู่ ๆ เพื่อนร่วมงานก็ทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ เดินเข้ามากระซิบว่า “เอ๊ะ เพื่อนสมัยเด็กของคุณมาอีกแล้ว”
เธอมองตามทิศทางที่อีกฝ่ายชี้ ก็เห็นว่ามีใครคนหนึ่งมานั่งอยู่บนที่นั่งผู้ชมแถวหลังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ชายหนุ่มมองเธออยู่ไกล ๆ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กสีเทาเงิน หวีผมเสยเรียบเนี้ยบ บุคลิกอ่อนโยนสุภาพราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์
พอเห็นว่าเธอสังเกตเห็นตัวเองแล้ว เขาก็ยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี
เห็นแล้วชวนให้รู้สึกว่าเสแสร้งจริง ๆ
หลี่ม่านเดินไปนั่งข้างเขา “ช่วงนี้คุณว่างจริง ๆ นะ”
จะเรียกว่าช่วงนี้ก็ไม่เชิง จริง ๆ แล้วตั้งแต่บริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์และสถานการณ์ภายในมั่นคงขึ้น เวลาว่างของเขาก็เริ่มมีมากขึ้น
เพราะตอนนี้เขาเป็นเจ้าของบริษัทใหญ่ มีคนเก่ง ๆ มากมายคอยช่วยจัดการงานในบริษัท เวลาว่างจึงมีเหลือเป็นธรรมดา
และพอมีเวลาว่าง เขาก็จะมาหาเธอ
ส่วนฉินเฉินเลี่ยงนั้นไม่เหมือนกัน ถึงตอนนี้จะเป็นนักเทนนิสอาชีพระดับแนวหน้าและมีทีมของตัวเองแล้ว แต่ก็ยังยุ่งเหมือนเดิม
ทั้งการแข่งขันและงานโฆษณามีเข้ามาไม่ขาดสาย วันนี้เขาเพิ่งบอกเธอว่าจะไปถ่ายโฆษณาที่ไหนสักแห่ง อาจกลับดึกมาก
ฉินเฉินหมิงวางมือทับมือเธอ แววตาอ่อนโยน “คืนนี้ผมจะมีเกียรติได้พาคุณไปเดตไหม”
หลี่ม่านยิ้มหวาน “แน่นอน”
การเดตครั้งนี้แตกต่างไปเล็กน้อย ฉินเฉินหมิงถึงกับพาเธอออกทะเลไปตกปลาตอนกลางคืน การตกปลาเป็นงานอดิเรกของฉินเฉินเลี่ยง ไม่รู้ว่าเขาไปติดนิสัยนี้มาตั้งแต่เมื่อไร