ชายหนุ่มกำลังจะเข้าไปทักต่อ แต่จู่ ๆ เพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ดึงเขาไว้ “เอ๊ะ พวกเขามาแล้ว”
เขาหันไปมอง
หนุ่มสาววัยรุ่นกลุ่มนั้นก็สังเกตเห็นพวกเขาเช่นกัน จึงเดินตรงมาทางนี้
“ไฮ ประธานแก๊ง ไม่คิดเลยว่าตัวจริงจะหล่อกว่าในรูปตั้งเยอะ” หญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งยิ้มทักทาย
ชายที่ถูกเรียกว่าประธานแก๊งก็ยิ้มตอบ “ที่ไหนกัน คุณเองก็สวยมากเหมือนกัน”
หญิงสาวแก้มแดงระเรื่อ สีหน้าท่าทางดูน่ารัก
จากนั้นทุกคนก็เริ่มแนะนำชื่อตัวละครในเกมของตัวเอง พอแนะนำกันครบ สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปยังหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์
“เธอก็อยู่แก๊งเราเหรอ?” ชายหนุ่มพินิจใบหน้าของเธออย่างละเอียด ก่อนจะอุทานด้วยความตะลึง “ว้าว สวยจัง”
ไม่ใช่สิ คนสวยขนาดนี้ไม่เอารูปลงเว็บบอร์ดได้ยังไง? ถ้าลงไปต้องมีคนชื่นชมไม่รู้เท่าไร ดูอย่างม่านช้าหนึ่งก้าวก็รู้ แม้รูปที่ลงจะดูปลอม แถมไม่ได้สวยเป็นพิเศษ แต่ก็ยังมีคนชื่นชมอยู่ดี
ประธานแก๊งแสร้งทำท่าทางสบาย ๆ พลางยักไหล่ “น่าเสียดาย เธอไม่ใช่คนในแก๊งเรา พวกเราเองก็เพิ่งรู้จักกันเมื่อกี้นี้”
รู้จักอะไรกัน เธอยังไม่เคยยอมรับด้วยซ้ำว่ารู้จักพวกเขา
หลี่ม่านคิดไม่ถึงเลยว่าแค่หาที่นั่งส่ง ๆ ก็จะบังเอิญเจอคนจากแก๊งเดิมอีก ช่างเป็นเวรกรรมจริง ๆ
เธอลุกขึ้นคิดจะย้ายที่ แต่กลับถูกใครบางคนดึงให้นั่งลงอีกครั้ง
“นั่งตรงนี้เถอะ ที่อื่นไม่มีที่นั่งแล้ว คุณมาคนเดียว สู้มานั่งกับพวกเราดีกว่า”
ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยรู้เลยว่าประธานแก๊งคนนี้จะกระตือรือร้นขนาดนี้ หลี่ม่านกวาดตามองรอบ ๆ มีแต่คนเต็มไปหมด ถ้าเดินออกไปก็ต้องไปเบียดกับคนอื่น ช่างเถอะ