ทั้งที่ถ่ายให้เห็นความยาวไปถึงตรงไหนแล้ว ยังดูไม่ออกอีกเหรอ
หลี่ม่านตามใจเขา คราวนี้เธอปรับท่าทางเล็กน้อย ถ่ายให้เห็นร่างกายครึ่งซีกของตัวเอง โดยไม่เผยใบหน้า
เธอกดเปิดรูปตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด แล้วจึงส่งไป
หลี่ม่าน: “คราวนี้ล่ะ เห็นชัดหรือยัง?”
ในภาพ ใต้ลำคอขาวผ่องของหญิงสาวคือไหปลาร้าที่ได้รูปงดงาม ไล่ลงไปเป็นเส้นโค้งอ่อนหวาน เส้นผมยาวเปียกชื้นแนบกับชุดนอน ดันเนื้อผ้าจนพองนูนเป็นส่วนโค้งเย้ายวน
รูม่านตาของเฉิงอวี่หดเล็กลง สายตาไม่อาจละจากภาพนั้นได้
ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา ชีวิตของเขามีเพียงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เป็นเพื่อน ภาพแบบนี้สำหรับเขาเป็นสิ่งที่ทำให้ข้อมูลในสมองปั่นป่วนจนต้องจัดระเบียบใหม่ทั้งหมด
เขาขยายภาพ เลื่อนสายตาจากลำคอลงไปทีละน้อย หยุดอยู่ตรงไหปลาร้าครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนลงไปอีก……
ในดวงตาดำสนิทไร้ประกายสะท้อนภาพนั้นเอาไว้ เนิ่นนานก็ยังไม่จางหาย
หลี่ม่านรอทั้งคืนก็ไม่เห็นเขาตอบ สุดท้ายเลยเผลอหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้นเธอตื่นแต่เช้า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมื่อวานเล่นเกมนานเกินไปหรือเปล่า วันนี้เธอไม่อยากเข้าเกมเลยสักนิด
หลี่ม่านล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ตั้งใจจะลงไปกินอาหารเช้า
เพิ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็เห็นข้อความใหม่หนึ่งข้อความ ส่งมาเมื่อสิบนาทีก่อน เป็นข้อความจากเฉิงอวี่
อวี่: “ตื่นหรือยัง”
“อรุณสวัสดิ์ เพิ่งตื่น กำลังจะลงไปกินอาหารเช้า/น่ารัก”
หลี่ม่านส่งข้อความไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย เปลี่ยนรองเท้าแล้วออกจากบ้าน
อวี่: “โอนเงิน: 100000”