บางทีคำถามแบบนี้อาจไม่ควรถามคนรวยก็ได้ เพราะบ้านหลังนี้ในสายตาเขาอาจไม่ต่างอะไรจากรังหมา
อย่างไรเสียคำวิจารณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาก็ไม่สำคัญ หลี่ม่านจึงย้ายเข้าที่พักแห่งใหม่ได้อย่างราบรื่น
คืนแรกในบ้านใหม่ เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยว ยืนอยู่หน้ากระจก ปรับมุมให้พอดี บังใบหน้าไว้แล้วถ่ายรูปเต็มตัวเป็นรูปแรก
หลี่ม่านตรวจดูรูปถ่ายอย่างละเอียดอีกครั้ง พอแน่ใจว่าไม่เห็นหน้าแล้วจึงส่งไป
“ดูชุดนอนตัวใหม่ของฉันสิ สวยไหม?”
อีกฝ่ายเงียบไปสิบนาที
อวี่: “ไม่สวย”
อวี่: “โอนเงิน: 100000”
หลี่ม่านนึกว่าตัวเองอ่านผิด เห็นคำว่า ‘สวย’ เป็น ‘ไม่สวย’ จึงขยี้ตาแล้วอ่านอีกครั้ง
เขาพูดว่าไม่สวยจริง ๆ ด้วย
ไม่สวยแล้วยังโอนมาให้ตั้งเยอะขนาดนี้ทำไม!
ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคนปากร้ายใจดี หลี่ม่านยกโทรศัพท์ขึ้นใกล้ปาก นิ้วม้วนเล่นปลายผม “ไม่สวยจริง ๆ เหรอ? หรือว่าคุณชอบแบบมิดชิดกว่านี้? คราวหน้าฉันใส่เสื้อขนเป็ดถ่ายให้ดูดีไหม?”
อวี่: “ไม่ดี”
เธอชักตัดสินไม่ออกแล้วว่า ‘ไม่ดี’ นี่หมายถึงไม่ดีจริง ๆ หรือแค่ปากไม่ตรงกับใจ
“งั้นฉันควรใส่อะไรล่ะ?”
อีกฝ่ายไม่ตอบ
หลี่ม่านยักไหล่ เธอพอจะเดาออกแล้วว่าอีกฝ่ายต้องเป็นผู้ชายเก็บกด แถมยังเป็นผู้ชายเก็บกดที่ปากร้ายใจดีอีกด้วย
เธอนอนคุยเล่นกับเขาบนเตียงอย่างเบื่อ ๆ เห็นได้ชัดว่าคนคนนี้ไม่ใช่พวกชวนคุย ไม่มีอารมณ์ขัน แถมยังพูดน้อยเสียจนเกินไป
“ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่เหรอ?”
อวี่: “ทำงาน”
หลี่ม่านเหลือบมองเวลา นี่ก็ห้าทุ่มแล้ว งานอะไรกันถึงต้องทำดึกขนาดนี้?