หมอนี่หน้าด้านจนชวนโมโหจริง ๆ!
หลี่ม่านโมโหจนยกเท้าหมายจะเหยียบเขา แต่ในห้องปูแผ่นรองพื้นไว้ เธอจึงไม่ได้สวมรองเท้า ปลายเท้างดงามราวไข่มุกสะท้อนแสงไฟจนชวนตาพร่า
ฉินเฉินหมิงคว้าแขนเธอไว้ กันไม่ให้เธอเหยียบเขาจนได้ใจ
จากนั้นก็ยกเท้าเตะน้องชายที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น “เลิกก่อกวนได้แล้ว ไม่งั้นนายก็ออกไป”
“ทำไมล่ะ! นี่ห้องฉันนะ” ฉินเฉินเลี่ยงเถียง
ฉินเฉินหมิงมองเขาจากเบื้องบน “ไม่งั้นฉันจะออกไปบอกแม่ว่านายรังแกม่านม่าน”
ฉินเฉินเลี่ยงเบ้ปาก ลุกขึ้นนั่งจากพื้นแล้วบ่นอย่างไม่ยอมแพ้ “นายมันนักเรียนดีเด่นที่รู้จักแต่ฟ้องผู้ใหญ่”
หลี่ม่านเตะเขาซ้ำอีกที “ยังไงก็ยังดีกว่านาย ไอ้คนหน้าด้านไร้ยางอาย”
ฉินเฉินเลี่ยงชำเลืองมองเธอ ลูบใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองแล้วพูดกวนประสาทว่า “ตรงไหนล่ะ หน้าฉันก็ยังดีอยู่เลยนี่”
พูดจบก็ฉีกยิ้มกว้าง “หล่อจะตาย”
เรื่องหน้าด้าน ฉินเฉินเลี่ยงแทบไม่มีใครเทียบได้ หลี่ม่านไม่อยากสนใจเขาอีก จึงหยิบหนังสือการ์ตูนไปอ่านที่อีกมุมหนึ่ง
ฉินเฉินหมิงหยิบหนังสือออกมาทบทวนบทเรียน เตรียมตัวสำหรับการแข่งขันคณิตศาสตร์ที่กำลังจะมาถึง
ฉินเฉินเลี่ยงที่ถูกเมินเริ่มเบื่อ เขาพยายามคลานไปใกล้หญิงสาว แต่ถูกฉินเฉินหมิงปรามด้วยสายตาเพียงแวบเดียว
ฉินเฉินหมิงกำลังใช้สายตาบอกเขาว่า ถ้าเข้าไปใกล้อีกก็มีแต่จะทำให้เธอโกรธ ถึงตอนนั้นเธออาจไม่อยากอยู่ในห้องนี้ด้วยซ้ำ
ด้วยความเข้าใจกันแบบฝาแฝด ฉินเฉินเลี่ยงจึงอ่านความหมายของอีกฝ่ายออก ได้แต่ขยับไปข้างชั้นหนังสืออย่างไม่เต็มใจ หยิบหนังสือการ์ตูนขึ้นมาเล่มหนึ่งแล้วนอนอ่านบนพื้น