หลี่ม่านรู้สึกดีใจไหมที่ฉินเฉินหมิงเปลี่ยนไป?
ก็ไม่ได้ไม่ดีใจหรอก แค่รู้สึกแปลก ๆ บางครั้งก็รู้สึกว่ามันเร้าใจเกินไป ไม่ค่อยดีกับหัวใจสักเท่าไร
ยิ่งไปกว่านั้น ฉินเฉินหมิงยังรู้จักกะขอบเขตได้ดี เขาทำให้เธอรู้สึกเร้าใจ แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้เธออับอายจนโกรธ
เขาจะแอบจับหรือบีบมือเธอเบา ๆ ทั้งที่มีคนอื่นอยู่ด้วย หรือไม่ก็วางคางลงบนไหล่เธอ ทำท่าคล้ายโอบกอดเธอไว้ครึ่งตัว
แล้วก็ผละออกไปก่อนที่คนอื่นจะทันสังเกตเห็นเพียงหนึ่งวินาที
ก่อนที่ฉินเฉินเลี่ยงจะกลายเป็น “สุภาพบุรุษ” เขามักทำแบบนี้กับเธออยู่บ่อย ๆ แต่เธอไม่เคยคิดไปในทางชู้สาวเลย
แต่ตอนนี้ทุกอย่างแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
ค่ำคืนหนึ่ง หลี่ม่านไม่ได้ไปบ้านตระกูลฉิน แต่อยู่บ้านตัวเองอ่านการ์ตูน
เธอนอนคว่ำอ่านจนเพลิน ไม่ทันสังเกตเลยว่าประตูหน้าบ้านเปิดออกแล้วถูกปิดลงเบา ๆ
จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูห้องที่เปิดค้างอยู่สองครั้ง
หลี่ม่านหันไปมองตามสัญชาตญาณ ก็เห็นฉินเฉินหมิงในเสื้อยืดสีขาวยืนอยู่ตรงนั้น
พอนึกถึงพฤติกรรมของอีกฝ่ายในช่วงนี้ เธอก็นั่งตัวตรงขึ้นอย่างประหม่าเล็กน้อย “ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ?”
ฉินเฉินหมิงเม้มริมฝีปาก ถามเสียงเบาว่า “คืนนี้เธอไม่ได้ไปบ้านพวกเรา เป็นเพราะฉันหรือเปล่า?”
“ไม่ใช่...”
ที่จริงก็ไม่ใช่ เธอแค่บังเอิญซื้อการ์ตูนเล่มนี้มาในวันนี้ เลยอยากอ่านให้จบที่บ้าน
ฉินเฉินหมิงยักไหล่อย่างผ่อนคลาย รอยบุ๋มที่มุมปากลึกลง “งั้นฉันเข้าไปได้ไหม?”
จะว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษก็ชอบทำอะไรเร้าใจอยู่เรื่อย จะว่าไม่สุภาพบุรุษ เขาก็มักแสดงมารยาทดี ๆ ออกมาในเวลาแบบนี้เสมอ