ฝาแฝดสองพี่น้องย่อมเคยมีคนมาจีบ แถมยังไม่น้อย แต่ผู้หญิงคนนี้ให้ความรู้สึกไม่เหมือนบรรดาคนที่เคยเข้ามาจีบพวกเขาเลย
จังหวะนั้นประตูลิฟต์เปิดออก ฉินเฉินหมิงจูงมือหลี่ม่านเดินออกไป ฉินเฉินเลี่ยงตามหลังมาติด ๆ โดยไม่สนใจเลยว่าคนในลิฟต์จะรู้สึกอย่างไรเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น
กระทั่งขึ้นรถแล้ว หลี่ม่านถึงถามว่า “เธอชอบพวกคุณเหรอ?”
ฉินเฉินเลี่ยงทำหน้ารังเกียจ “เธอจะชอบใครก็เรื่องของเธอ ฉันจะบอกแม่ว่า ต่อไปอย่าปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นเข้าบ้านอีก”
ฉินเฉินหมิงประสานนิ้วกับเธอ พลางอธิบายอย่างอ่อนโยนว่า “อาจไม่ใช่แค่ชอบธรรมดาก็ได้ ความรู้สึกที่เธอให้ฉัน เหมือนกับว่าเราสองคนเป็นของในกำมือเธอ”
ความมั่นใจแบบนั้นไม่รู้ว่ามาจากตัวเธอเอง หรือมีอะไรจากภายนอกทำให้เธอหลงตัวเอง
คนขับอดเหลือบมองกระจกมองหลังไม่ได้
ทั้งที่มีที่นั่งข้างคนขับว่างอยู่ แต่สามคนกลับเบียดกันนั่งด้านหลังเสียได้ เด็กหนุ่มสองคนนั้นหน้าตาเหมือนถอดแบบจากพิมพ์เดียวกัน ส่วนเด็กสาวที่นั่งตรงกลางถูกทั้งคู่เบียดจนดูน่าสงสาร
ครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง พอขึ้นรถไฟแล้วก็หลับตาพักผ่อนกันทันที
ระหว่างทางฉินเฉินหมิงตื่นขึ้นมา มองสองคนที่นอนแผ่หลาอย่างจนใจ
หลี่ม่านเอนซบอยู่บนตักเขา ส่วนฉินเฉินเลี่ยงท่อนบนทั้งตัวพาดทับเอวเธอ ทั้งคู่ขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่านอนหลับไม่สบาย
เขายื่นมือดึงน้องชายตัวแสบออก ให้เอนเอียงไปทางทางเดิน พอตัวอีกฝ่ายเกือบจะร่วงลงไป ก็จำใจดึงปกเสื้อด้านหลังไว้แล้วดันกลับไปนั่งที่เดิม