เขาไม่ยอมพูด หลี่ม่านก็ไม่บังคับ “รีบออกไปเถอะ ป้าฉินกับคนอื่น ๆ กำลังรออยู่นะ”
“ครับ……”
หลี่ม่านจูงข้อมือเขากลับไปยังที่นั่งผู้ชม
สายตาของฉินเฉินหมิงเลื่อนจากหญิงสาวไปหยุดที่ใบหน้าน้องชาย แต่ไม่ได้พูดอะไร
พ่อหลีตบไหล่เด็กหนุ่มแล้วเอ่ยชม “ทั้งพละกำลังและเทคนิคยอดเยี่ยมมาก ยินดีด้วยนะเหลียง ที่ได้แชมป์”
เมื่อได้รับคำชมจากพ่อของม่านม่าน ในที่สุดมุมปากของฉินเฉินเลี่ยงก็ยกขึ้นเล็กน้อย แววตาและสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด “คุณลุงครับ ผมยังพัฒนาต่อได้อีก”
“ฮ่า ๆ ดีมาก! มีความทะเยอทะยาน พ่อฉิน ลูกชายทั้งสองคนของคุณเก่งมากเลยนะ”
ในดวงตาของพ่อฉินก็มีแววพอใจเช่นกัน แต่ปากยังคงถ่อมตัว “พูดอะไรอย่างนั้น ม่านม่านก็เก่งเหมือนกันนี่นา คราวก่อนก็เพิ่งออกแบบท่าเต้นให้ละครเวทีไม่ใช่เหรอ”
มุมปากหลี่ม่านกระตุก มองผู้ใหญ่สองคนที่กำลัง “ชมกันไปมา” อย่างหมดคำพูด ทั้งที่รู้จักกันมานานแล้วแท้ ๆ
ตระกูลฉินจองร้านปิ้งย่างไว้เป็นงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ เพราะรู้ว่าเด็กทั้งสามคนชอบกินปิ้งย่าง จึงตั้งใจเลือกร้านนี้
ทั้งสามคนนั่งด้วยกันเหมือนเดิม โดยหลี่ม่านนั่งตรงกลางเหมือนเดิม
ฉินเฉินหมิงคีบซี่โครงเนื้อวัวย่างที่สุกแล้ววางลงในจานของเธอ ฉินเฉินเลี่ยงไม่ยอมน้อยหน้า จึงคีบอีกชิ้นตามไปด้วย
ฉินเฉินหมิงเบือนสายตาหนี ทำเป็นไม่เห็นแววตาท้าทายที่แน่วแน่ของเด็กหนุ่ม
“พวกคุณก็กินด้วยสิ อย่ามัวแต่คีบให้ฉัน ฉันกินไม่หมดหรอก” หลี่ม่านพูด
ดวงตาของฉินเฉินเลี่ยงเป็นประกาย “งั้นถ้ากินไม่หมดก็ให้ผมนะ”