หลี่ม่านรู้สึกว่าคืนนี้ฉินเฉินหมิงดูแปลก ๆ แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงกลับไปนั่งที่เดิม “ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหน อย่าลืมบอกฉันนะ”
“อืม”
หลี่ม่านดูโทรทัศน์อยู่ครู่หนึ่ง คนข้าง ๆ ก็เริ่มอยู่ไม่สุข
เขาซุกใบหน้าลงในเส้นผมของเธอ มืออีกข้างรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ปลายจมูกโด่งสวยแนบอยู่กับลำคอขาวเนียนของเธอพลางถูไถ
จากนั้นก็ค่อย ๆ เลื่อนสูงขึ้น
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ได้ปฏิเสธ เขาก็รีบครอบครองริมฝีปากของเธอทันที สัมผัสนุ่มนวลหอมหวานทำให้เขาแทบเคลิบเคลิ้ม เขาเผลอเลียริมฝีปากของเธอเบา ๆ แล้วพบว่ามันเผยอออกเล็กน้อย เขาจึงไม่ลังเลและรุกล้ำเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
ความรู้สึกแสนวิเศษที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนทำให้เขาลืมการเสแสร้ง ปล่อยตัวทำตามใจปรารถนาอย่างไม่ยั้ง
ไม่นานหลี่ม่านก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ “ฉินเฉินหมิง” ตรงหน้าจูบอย่างบ้าคลั่งไร้ชั้นเชิงโดยสิ้นเชิง
เธอยื่นมือออกไปหวังผลักเขาออก ทว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะเสียสติไปแล้ว เอาแต่กดริมฝีปากลงบนปากเธอแล้วตักตวงอย่างบ้าคลั่ง
เวลาจูบกับฉินเฉินหมิง อีกฝ่ายมักอ่อนโยนจนทำให้เธอเผลอจมดิ่งไปกับจูบนั้นได้อย่างรวดเร็ว แต่คนตรงหน้าไม่เหมือนกัน วิธีจูบอันบ้าคลั่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกกลืนกิน
ความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำให้หลี่ม่านเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะ จนกระทั่งอีกฝ่ายถูกกระชากคอเสื้อแล้วต่อยเข้าอย่างแรง
ฉินเฉินเลี่ยงถูกต่อยเข้าที่ใบหน้า แถมยังถูกเหวี่ยงลงไปกองกับพื้น แต่เขาไม่ได้โกรธ กลับจ้องหลี่ม่านเขม็งแล้วเลียริมฝีปากอย่างยังไม่หนำใจ