เฉิงเทียนเสียงที่ถูกเรียกว่าลุงกระตุกหางตา พยายามข่มใจไม่ให้ยกมือขึ้นลูบหน้า แล้วเอ่ยเสียงสุขุม “ผมเป็นพี่ชายของเฉิงอวี่ คุณหลี่ ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ”
สีหน้าของหลี่ม่านยิ่งแย่ลง เธอพอจะเดาออกแล้วว่านี่เป็นละครแบบไหน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เดินตามชายหนุ่มไปยังร้านกาแฟแห่งหนึ่ง
ทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากัน หลี่ม่านใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง “มีอะไรก็พูดมาเลยค่ะ”
เฉิงเทียนเสียงยังคงมองสำรวจเธอ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้สวยมาก ถ้าเธอคิดจะทำ แค่หลอกเอาเงินหรือหลอกให้ใครหลงก็คงง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ “ช่วงนี้คุณกับเฉิงอวี่อยู่ด้วยกันตลอดเลยเหรอ”
หลี่ม่านตอบว่า “อยู่ใต้หลังคาเดียวกันก็จริง แต่ฉันนอนในห้อง ส่วนเขานอนบนพื้นห้องนั่งเล่น”
กล้ามเนื้อบนใบหน้าเฉิงเทียนเสียงกระตุก น้องชายเขานอนในห้องนั่งเล่นก็ว่าไปอย่าง นี่ถึงกับนอนบนพื้นเลยหรือ?!
คนที่ปกติก็ไม่ค่อยนอนอยู่แล้ว แบบนี้จะหลับลงได้ยังไง?
พอนึกว่าน้องชายอาจไม่ได้นอนมาตลอดช่วงนี้ เฉิงเทียนเสียงก็ยกมือลูบหน้า “ซื้อเตียงเพิ่มสักเตียงไม่ได้เหรอ หรือไม่ก็ซื้อบ้านที่มีห้องมากกว่านี้?”
หลี่ม่านว่า “จะลำบากทำไมคะ”
จะมีเตียงหรือไม่มีก็ไม่เห็นเป็นไร เฉิงอวี่นอนบนพื้นทุกวันก็หลับสนิทจะตาย เธอตื่นแล้วเขาก็ยังนอนอยู่ตรงนั้น วันหนึ่งนอนได้ตั้งสิบกว่าชั่วโมง เธอไม่เคยเห็นใครนอนเก่งขนาดนี้มาก่อน
แต่ในสายตาของเฉิงเทียนเสียง ท่าทีของเธอแปลว่าไม่ใส่ใจ แถมยังเข้าหาเฉิงอวี่เพื่อหลอกเอาเงิน และเขาก็สืบมาแล้วว่าเธอหลอกเงินเฉิงอวี่ไปเป็นล้าน
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเฉิงเทียนเสียงก็เย็นชาลง “ถ้าอย่างนั้นผมมีเรื่องเดียวที่ต้องบอกคุณตอนนี้ ออกจากชีวิตเฉิงอวี่ซะ พวกคุณไม่เหมาะจะอยู่ด้วยกัน”