เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่สว่างดี ถังพริกก็ลากฉันลงจากเตียง
เธอยื่นเสื้อผ้าฝ้ายเก่า ๆ ตัวหนึ่ง หมวกไหมพรมขาด ๆ ใบหนึ่ง แล้วก็ฮวงฉีแห้งครึ่งถุงให้ฉัน
“จำไว้ วันนี้แกเป็นน้องชายฉัน มารับซื้อสมุนไพรที่เมืองหลิ่วโกว”
ฉันถามว่า “น้องแท้หรือน้องลูกพี่ลูกน้อง?”
ถังพริกมองฉันแวบหนึ่ง “ถ้าเป็นน้องแท้ แกก็ไม่เหมือนหรอก แม่ฉันไม่มีทางคลอดคนทึ่ม ๆ แบบแกออกมาได้ น้องลูกพี่ลูกน้องต่างหาก”
ฉันหุบปาก
เธอพูดต่อว่า “เข้าเมืองแล้ว อย่ากวาดตามองไปทั่ว เห็นภูเขาก็อย่าจ้อง อยากถามทางก็อย่าถามเรื่องร่องเหนือ ให้ถามว่าบ้านไหนตากฮวงฉีได้ดี อยากถามเรื่องหมา อย่าพูดเรื่องลาดตระเวน ให้ถามว่าบ้านไหนหมาดุชอบกัดคน อยากถามเรื่องสุสานเก่า ก็อย่าอ้าปากพูดคำว่าสุสาน ให้ถามว่าบ้านไหนฐานรากบ้านเก่าทรุดบ้าง”
ฉันพยักหน้า
การสำรวจพื้นที่ที่เก่งจริง ไม่ใช่การหมอบอยู่ข้างกำแพงกลางดึก แต่คือการยืนปะปนอยู่ในฝูงชน แล้วคนอื่นยังรู้สึกว่าแกควรยืนอยู่ตรงนั้น
เมื่อก่อนฉันเร่รับซื้อของเก่าตามหมู่บ้าน อาศัยปากหวานกับขยันขันแข็ง แต่กลเม็ดของถังพริกลึกล้ำกว่าการรับซื้อของเก่าเยอะ
เก้าโมงเช้า พวกเรานั่งรถโดยสารมาถึงเมืองหลิ่วโกว
เมืองไม่ใหญ่ มีถนนสายหลักอยู่สายเดียว สองข้างทางเป็นร้านเล็ก ๆ หน้าร้านติดกำแพงสีเทา ถนนมีดินโคลนแข็งเป็นน้ำแข็ง รถแล่นผ่านที ก้อนโคลนก็ถูกบดจนส่งเสียงดังกรอบแกรบ ปลายเมืองทางตะวันตกมีลานบ้านร้างอยู่แห่งหนึ่ง ประตูรั้วเอียงกระเท่เร่ หน้าประตูมีต้นไหวเก่าแก่ต้นหนึ่ง รากไม้ดันดินนูนขึ้นมา
ถังพริกเข้าไปเดินดูรอบหนึ่ง พอออกมาก็เริ่มต่อรองราคากับเจ้าของบ้าน
เธอไม่บอกว่าจะเช่านานแค่ไหน แค่พูดว่า “มารับซื้อสมุนไพรสักสองสามวัน บนเขาหนาวมาก ขอหาที่พักสักแห่ง ถ้าคุณไม่สะดวก เราก็ไปพักโรงแรมที่ปลายถนนฝั่งตะวันออกได้”