ในห้องพลันเงียบกริบ
หม่าเอ้อร์กลืนน้ำลายเป็นคนแรก
“ทองคำเหรอ?”
ไอ้อ้วนสวี่ลดเสียงลง “เครื่องทองสมัยเหลียว เพิ่งมีของแบบนี้โผล่แถวคาซัคสถาน สภาพดีมาก”
หม่าเอ้อร์ตาโต “งั้นจะรออะไรอีก ลงมือเลย!”
ถังพริกด่าเขา “เห็นทองทีไร แกแทบจะเคี้ยวหญ้าบนหลุมศพได้เลย แกรู้หรือยังว่าอยู่ที่ไหนก็จะลงมือแล้ว?”
เจิ้งโหย่วเต๋อไม่มองทองคำ เอาแต่มองไอ้อ้วนสวี่
“ใครส่งข่าวมา?”
“เซียร์เกย์”
พอได้ยินชื่อนี้ ใจผมก็ไหววูบหนึ่ง
ชายชาวรัสเซียสูงวัย หนวดเคราขาว พูดภาษาจีนเหมือนอมก้อนหินไว้ในปาก เมื่อก่อนมีของดีหลายชิ้นที่ปล่อยออกไปยาก ก็อาศัยเขาเป็นคนจัดการ ช่องทางมั่นคง แต่หักค่านายหน้าโหดเอาเรื่อง
เจิ้งโหย่วเต๋อถาม “ของมาจากไหน?”
ไอ้อ้วนสวี่ยิ้ม “ผ่านมือคนนอกมาแล้วสองทอด บอกยาก”
เจิ้งโหย่วเต๋อไม่พูด
เวลาที่เขาเงียบ ทำให้คนอึดอัดยิ่งกว่าตอนด่าเสียอีก
ไอ้อ้วนสวี่ถูมือ “เอาละ ผมพูดความจริงก็ได้ ทางเซียร์เกย์บอกว่าเดิมทีของออกมาจากแถบหลงซี”
หลงซี
สมัยเหลียว
สองคำนี้เมื่อเอามาวางด้วยกัน ไม่ค่อยพบเห็นนัก
ผมจ้องรูปถ่าย เครื่องทองประณีต ลวดลายไม่มีความแข็งทื่อแบบของเลียนแบบใหม่ โดยเฉพาะแผ่นประดับทองชิ้นนั้น ขอบมีรอยสึกที่ไม่สม่ำเสมอ ดูไม่เหมือนถูกล้อเจียรขัดจนสึก
แต่รูปถ่ายหลอกคนได้
สองปีมานี้ ผมเห็นคนถ่ายพระพุทธรูปพลาสติกให้ดูเหมือนหยกขาวหานไป๋อวี้มาแล้ว และยังเห็นคนถ่ายกาทองแดงใหม่ให้ดูมีคราบเก่าที่สะสมมาหลายชั่วอายุคนด้วย กล้องนี่โกหกเก่งกว่าพวกสิบแปดมงกุฎในยุทธภพเสียอีก
เจิ้งโหย่วเต๋อเลื่อนรูปถ่ายมาให้ผม