หม่าเอ้อร์เบิกตาโพลง ทำท่าจะลุกขึ้น
เหอปากแหว่งยื่นตะเกียบในมือไปกดบนข้อมือเขา
ไม่ได้ออกแรงมากเลย
แต่หม่าเอ้อร์กลับขยับไม่ได้
เหอปากแหว่งพูดว่า “ปากขยับก่อน ขาก็วิ่งไม่เร็วหรอก”
หม่าเอ้อร์อัดอั้นจนหน้าแดง
เจ้าเสื้อเจ็ทดำเห็นพวกเรา ก็ยิ้มให้
เขาไม่ได้รีบนั่ง แต่เดินไปขอเหล้าจากเจ้าของร้านก่อน จากนั้นค่อยถือแก้วเดินตรงมาหา
“ทุกท่าน หน้าไม่คุ้นเลยนะ”
ถังพริกเงยหน้าขึ้น “คุณเห็นใครก็หน้าไม่คุ้นไปหมด นายกเมืองเป็นญาติคุณหรือไง”
รอยยิ้มของเจ้าเสื้อเจ็ทดำยังไม่จาง
“ผมแซ่เป่า ทำธุรกิจหินอยู่บ้าง ได้ยินว่าพวกคุณรับซื้อสมุนไพร ไปถึงร่องเหนือเลยหรือ”
ถังพริกวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ “คุณขายหิน ยังจะมาสนใจอีกว่าฮวงฉีขึ้นที่ไหน?”
ประธานปู่เป่าซาน
ผมนึกเติมชื่อให้เขาในใจ
ในยุทธภพมีคนบางประเภทที่ไม่ต้องให้ใครแนะนำ แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็แผ่กลิ่นอายออกมา ไม่ใช่ความเหี้ยมเกรียม แต่เป็นความเจ้าเล่ห์ลื่นไหล เหมือนมีดที่ชโลมน้ำมัน ยามเชือดคนก็ไร้เสียง
ประธานปู่เป่าซานหันมามองผม
“น้องชายคนนี้หน้าคุ้น ๆ เคยเจอกันที่ตลาดอานซีหรือเปล่า?”
ผมคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวขึ้นมา พูดอู้อี้ว่า “เมื่อก่อนผมรับซื้อของเก่า หม้อเหล็กผุบ้านไหนผมก็คุ้นตาทั้งนั้น คุณเจ้าของกิจการ ที่บ้านมีเศษเหล็กไหม?”
เหล่าซุนที่นั่งข้าง ๆ หัวเราะออกมา “เด็กคนนี้ซื่อตรงดีจริง”
ประธานปู่เป่าซานจ้องผมอยู่สองวินาที แล้วก็หัวเราะตาม
เขาหยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกจากซอง ปลายมวนแต่งขอบสีทอง แล้ววางลงบนโต๊ะพวกเรา
“ลมบนเขาแรง น้องชายอย่าเดินหลงทางล่ะ”
ถังพริกยื่นมือหยิบบุหรี่ขึ้นมาดม แล้วโยนลงในขี้เถ้าข้างเตาทันที
“ลมจะแรงแค่ไหนก็พัดชะตาคนจนให้หายไปไม่ได้หรอก แต่พวกคุณที่ขายหินน่ะ ระวังสักวันจะโดนหินทับเท้าเสียเอง”