ซูอวี่ทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นเหยียนชื่อหลิงเจ็บปวดถึงเพียงนั้น เขาไม่เคยเห็นศิษย์น้องสี่เสียการควบคุมเช่นนี้มาก่อน
ดวงตาคู่นั้นซึ่งเย็นชาอยู่เสมอ บัดนี้แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย น้ำตาผสมเหงื่อเย็นไหลรินไม่ขาดสาย
「ศิษย์น้องสี่! ใจเย็นก่อน!」ซูอวี่พยายามกดไหล่ที่สั่นเทาของเหยียนชื่อหลิงไว้ ทว่าอีกฝ่ายกลับคว้าข้อมือเขาหมับ แรงบีบจากมือนั้นหนักหน่วงจนน่าตกใจ ซูอวี่ถึงกับได้ยินเสียงกระดูกของตนลั่นราวกับทนรับไม่ไหว
แต่สิ่งที่ทำให้ซูอวี่ใจหายยิ่งกว่าคือแววตาของเหยียนชื่อหลิงในยามนี้—ภายในนั้นอัดแน่นด้วยความแตกสลายและสิ้นหวัง ราวกับคนที่กำลังจมน้ำคว้าขอนไม้ท่อนสุดท้ายไว้
เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?
เขาควรเป็นคนที่เกลียดชังไป๋อิงมากที่สุด ความทรงจำของเขาควรมีแต่เรื่องเลวร้ายที่ไป๋อิงก่อไว้ ตามที่หร่วนซินโหรวกล่าวมา
แต่เหตุใดกลับมีแต่ความทรงจำอันงดงามมากมายเช่นนี้!
ความทรงจำในหัวดำเนินต่อไป ภาพเหล่านั้นล้วนงดงามถึงเพียงนั้น ทุกคนต่างรู้ดีว่าเขาทะนุถนอมและห่วงใยไป๋อิงมากเพียงใด
ทว่าความงดงามเหล่านี้กลับพังทลายลงทันทีที่คนคนหนึ่งปรากฏตัว
เขาเห็นภาพตอนหร่วนซินโหรวเพิ่งมาถึงสำนัก—เด็กสาวในชุดกระโปรงแพรสีชมพูหลบอยู่หลังอาจารย์อย่างขลาดกลัว ท่าทางไม่ต่างจากตอนที่ไป๋อิงมาถึงในปีนั้นเลย