เหยียนชื่อหลิงคุกเข่าหมอบอยู่บนพื้นเย็นเยียบ ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
นิ้วมือจิกลงไปในเรือนผมจนลึก หลังมือที่เส้นเลือดปูดโปนเปรอะไปด้วยหยดน้ำที่ไม่รู้ว่าเป็นเหงื่อหรือน้ำตา
ดวงตาเย็นชาคู่นั้นซึ่งครั้งหนึ่งเคยสงบนิ่ง บัดนี้แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย รูม่านตาหดตัวอย่างรุนแรง ราวกับต้องการควักความทรงจำอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นออกมาจากห้วงความคิด
“ไม่... เป็นไปไม่ได้...”
เสียงของเขาแหบพร่าจนฟังแทบไม่เป็นเสียงคน ลำคอพลันเอ่อท้นด้วยรสคาวหวาน ก่อนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
ความทรงจำถาโถมเข้ามาดุจคลื่นทะเล ภาพแต่ละฉากแจ่มชัดเสียจนชวนให้หายใจไม่ออก
เขาไม่เคยคิดเลยว่า ความทรงจำที่ถูกผนึกไว้จะเป็นเช่นนี้!
เขากับไป๋อิงไม่เคยเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันเลย เขาต่างหากที่... ที่รักนางสุดหัวใจ!
“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?!”
เหยียนชื่อหลิงเงยหน้าคร่ำครวญอย่างเจ็บปวดราวหัวใจจะแหลกสลาย ก่อนทุบพื้นอย่างสิ้นสติ
เขานึกถึงช่วงที่เพิ่งสูญเสียความทรงจำ ความลุ่มหลงที่มีต่อหร่วนซินโหรวในตอนนั้นแทบคลุ้มคลั่ง
ความรู้สึกเช่นนั้นรุนแรงเหลือเกิน หนักแน่นจนไม่อาจสงสัย เขาจึงคิดว่าแม้จะสูญเสียความทรงจำ สัญชาตญาณในร่างกายก็คงบอกได้ว่าผู้ใดคือคนที่รักอย่างแท้จริง...
เพราะเหตุนี้ เขาจึงมั่นใจนักว่าคนที่ตนรักมาตลอดคือหร่วนซินโหรว!
แต่ความจริงกลับโหดร้ายถึงเพียงนี้!
เขาไม่เคยรักหร่วนซินโหรวแม้แต่น้อย คนที่เขาชอบอย่างแท้จริงคือไป๋อิง!