เหยียนชื่อหลิงคุกเข่าหมอบอยู่บนพื้น นิ้วทั้งสิบจิกเข้าไปในเส้นผมจนข้อนิ้วซีดขาว
ความทรงจำที่ถูกผนึกไว้หลั่งไหลเข้ามาราวเขื่อนแตก แต่ละภาพคมกริบดุจคมดาบ กรีดกระหน่ำทะเลสำนึกของเขาจนปั่นป่วน
กระจกเฉียนคุนในมือซูอวี่ส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง เผยภาพเหตุการณ์ที่ถูกเก็บงำมานาน—
เหยียนชื่อหลิงวัยสิบห้าปีนั่งยองอยู่ริมลำธาร ค่อย ๆ จับหิ่งห้อยได้หลายตัวแล้วใส่ลงในตะกร้าไม้ไผ่ แสงอาทิตย์ยามเย็นฉาบร่างเขาไว้ด้วยขอบสีทอง
ภายในตะกร้าส่องประกายระยิบระยับ หิ่งห้อยนับพันตัวเปล่งแสงริบหรี่
「ศิษย์พี่สี่ ท่านเรียกข้าหรือ」
ไป๋อิงในความทรงจำสวมชุดศิษย์สีขาวเรียบง่าย ปักปิ่นไม้ธรรมดาไว้บนมวยผมเพียงชิ้นเดียว
นางยืนอยู่ริมทะเลสาบด้วยสีหน้าฉงน แสงจันทร์อาบร่างนางจนเปล่งประกายสีเงิน
「หลับตาสิ」เหยียนชื่อหลิงวัยเยาว์ยิ้มอย่างมีลับลมคมใน ก่อนยื่นมือไปแตะเปลือกตานางเบา ๆ
เมื่อไป๋อิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง หิ่งห้อยทั่วฟ้าก็พร่างพรายราวทางช้างเผือกที่ไหลทะลักลงมา
หิ่งห้อยนับพันพุ่งขึ้นฟ้าประหนึ่งดาวตกสีทอง พวกมันบินวนอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อย ๆ รวมตัวเป็นสายแสงที่เคลื่อนไหวดุจทางช้างเผือกอันเจิดจรัสร่วงหล่นสู่โลกมนุษย์
สายแสงพาดผ่านผิวน้ำ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นซ้อนกันเป็นวง
ภาพงดงามราวความฝันสะท้อนอยู่ในดวงตาของไป๋อิง ขนตานางสั่นไหวแผ่วเบาดุจผีเสื้อกระพือปีก แววตาเปี่ยมด้วยความตื่นตะลึงอย่างยากจะเชื่อ
「นี่...นี่มัน...」เสียงของเด็กสาวสั่นพร่า
「สุขสันต์วันเกิด」เสียงของเหยียนชื่อหลิงสั่นเล็กน้อย เขายื่นมือปัดปอยผมของไป๋อิงที่ถูกแสงหิ่งห้อยส่องจนสว่าง ปลายนิ้วสัมผัสขนอ่อนเล็ก ๆ หลังใบหูของนาง ความรู้สึกอ่อนโยนพลันเอ่อล้นขึ้นในใจ