ไป๋อิงไม่มีใจจะเล่นละครกับคนเหล่านี้ต่อไปอีกแล้ว
หากคนเหล่านี้ไม่ใช่ญาติของนาง ไม่ใช่บิดามารดาที่นางเฝ้าคะนึงถึงมาตั้งแต่เด็ก นางจะยอมให้ตนเองต้องเจ็บช้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อย่างไร?
ไป๋อิงรู้สึกว่าตนช่างน่าขันนัก ก่อนจะได้พบพวกเขา นางถึงกับตื่นเต้นกังวลอยู่นาน ทั้งยังจินตนาการว่าบิดามารดาจะดีใจเพียงใดเมื่อได้พบหน้า
ไม่ได้พบหน้าบิดามารดามาหลายปี พวกเขาคงถามไถ่นางไม่หยุด... จะถามถึงความทุกข์ที่นางประสบมาตลอดหลายปีนี้หรือไม่?
เมื่อนึกถึงว่าตอนนั้นตนเองยังคิดเช่นนี้ ไป๋อิงก็แทบหลุดหัวเราะออกมา
นางกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?
คนทั้งสองตรงหน้าไม่มีนางอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย!
ไป๋อิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แววตาพลันเย็นเยียบราวน้ำแข็ง จ้องตรงไปยังไป๋ตี๋ที่ยังคงแสร้งร้องไห้และแสดงละครอย่างสุดกำลัง นางไม่อดทนอีกต่อไป เปิดโปงอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้หน้า «ข้าบอกเจ้าไว้เลยว่าไม่มีวันให้อภัยเจ้า เจ้าไม่ใช่คิดจะใช้การฆ่าตัวตายมาข่มขู่ข้าหรือ? ถ้าแน่จริงก็ไปตายเสียสิ!» รอบกายไป๋อิงแผ่กลิ่นอายทรงพลัง รัศมีเย็นเยียบดุจคมมีดที่จับต้องได้ ทำให้ไป๋ตี๋สะท้านไปทั้งร่าง กระบี่ในมือร่วงลงพื้นดังเคร้ง