พลังบำเพ็ญของฮวาหมู่เจี้ยนที่จริงแล้วไม่สูงนัก พอ ๆ กับไป๋เยี่ยนเฟิง ทั้งคู่ล้วนอยู่ขั้นแก่นทองระยะแรก ทว่าตระกูลฮวาของฮวาหมู่เจี้ยนเป็นตระกูลผู้ฝึกสัตว์อสูร ทุกคนในตระกูลล้วนมีวิชาควบคุมสัตว์อสูรอันร้ายกาจอยู่หนึ่งวิชา เช่นเดียวกับฮวาหมู่เจี้ยนในยามนี้ แม้จะอยู่เพียงขั้นแก่นทอง แต่กลับควบคุมปีศาจอสูรขั้นทารกแรกกำเนิดได้
แม้ไป๋อิงจะเอาชนะไป๋เยี่ยนเฟิงได้ แต่ปีศาจอสูรขั้นทารกแรกกำเนิดนั้นแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัว นางจะต่อกรได้อย่างไร?
พอไป๋ตี๋นึกถึงเรื่องนี้ ความตื่นเต้นที่ยากจะข่มกลั้นก็พลุ่งขึ้นในใจ นางเอาแต่คิดคำนวณว่าจะต้องอาศัยมือของฮวาหมู่เจี้ยน ทำให้ไป๋อิงต้องชดใช้ค่าตอบแทนอันแสนสาหัสจากเรื่องราวทั้งหลายก่อนหน้านี้ ระบายความแค้นที่อัดอั้นอยู่ในอกให้สาสม
“พี่ฮวา ท่านว่า...เรื่องนี้ควรทำอย่างไรดี? หากไป๋อิงบีบบังคับให้ท่านแต่งงานกับนาง ข้าคงทำได้เพียงปล่อยมือแล้ว อย่างไรเสียข้าก็ไม่ใช่บุตรแท้ ๆ ของบิดามารดา...”
ขณะกล่าว ดวงตาของไป๋ตี๋ก็แดงเรื่ออย่างรวดเร็ว นางก้มหน้าลงเล็กน้อย น้ำตาเอ่อคลออยู่ในเบ้าตา น้ำเสียงเจือสะอื้น ราวกับอีกประเดี๋ยวก็จะร้องไห้ออกมา
ฮวาหมู่เจี้ยนมองท่าทางเช่นนั้นของไป๋ตี๋ หัวใจพลันราวกับถูกบีบอย่างแรง เจ็บปวดสงสารนางยิ่งนัก
เขายื่นแขนทั้งสองออกไปอย่างฉับพลัน รั้งไป๋ตี๋เข้ามากอดแนบอก “ไป๋ตี๋ คนที่หมั้นหมายกับข้าฮวาหมู่เจี้ยนคือเจ้า ตั้งแต่ต้นจนจบก็มีเพียงเจ้า ไม่ใช่ไป๋อิงนั่นเด็ดขาด ต่อให้นางหน้าหนาเข้ามาถึงประตูแล้วจะเป็นอย่างไร? ข้าฮวาหมู่เจี้ยนขอสาบานต่อสวรรค์ ชั่วชีวิตนี้ไม่มีวันแต่งงานกับนาง!”