“ฮือ ๆ... ขอโทษ...” นางสะอึกสะอื้น เสียงสั่นเครือ พลางร่ำไห้ต่อหน้าไป๋อิง โจวอิ่งผู้เป็นสามีภรรยา และไป๋เยี่ยนเฟิง “ข้า... ไม่ได้อยากให้เป็นเช่นนี้... ข้าแค่กลัวเกินไป...” น้ำตาเม็ดโตไหลพรั่งพรูออกจากดวงตาอย่างควบคุมไม่ได้ อาบผ่านแก้มแล้วหยดลงบนพื้น
“ข้าเติบโตมากับท่านพ่อท่านแม่และพี่ชายมาตั้งแต่เล็ก พวกท่านคือทุกสิ่งในชีวิตข้า ข้าไม่รู้เลยว่าหากพวกท่านไม่ต้องการข้าแล้ว ข้าจะมีชีวิตต่อไปได้อย่างไร ข้ากลัวจริง ๆ ฮือ ๆ...” นางพูดพลางร้องไห้ ร่างกายสั่นสะท้านตามแรงสะอื้น
ไป๋อิงกับโจวอิ่งเคยเห็นบุตรสาวคนเล็กพังทลายถึงเพียงนี้เสียเมื่อใด ชั่วพริบตา ความโกรธในใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความสงสาร หัวใจพลันอ่อนยวบ ดวงตาของโจวอิ่งแดงเรื่อ มองไป๋ตี๋ด้วยแววตาเวทนา
ไป๋เยี่ยนเฟิงยิ่งร้อนใจดั่งไฟสุมอก รีบพุ่งไปข้างกายไป๋ตี๋แล้วกอดนางแน่น ราวกับกลัวว่านางจะหายไป “เสี่ยวตี๋ เหตุใดเจ้าถึงคิดเช่นนี้ เจ้าโง่จริง ๆ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นบุตรแท้ ๆ ของท่านพ่อท่านแม่หรือไม่ เจ้าก็ยังเป็นแก้วตาดวงใจที่พวกเรารักที่สุด ในบ้านหลังนี้ ไม่มีผู้ใดแทนที่เจ้าได้” ไป๋เยี่ยนเฟิงกล่าวหนักแน่น น้ำเสียงมั่นคงไร้ข้อกังขา
ทว่าไป๋ตี๋ยังคงจมอยู่ในความหวาดกลัวและรู้สึกผิด เสียงร้องไห้ไม่ขาดสาย “พี่ชาย ท่านไม่รู้หรอกว่า ตั้งแต่ข้ารู้ว่าพวกท่านไม่ใช่บิดามารดาแท้ ๆ ของข้า ทุกคืนข้าก็ถูกฝันร้ายตามหลอกหลอน ข้ากลัวเหลือเกิน กลัวว่าพวกท่านจะไม่ต้องการข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจเล่นงานพี่หญิงจริง ๆ