“พวกเราคงต้องมาตายอยู่ที่นี่กันหมดแล้ว.......”
ฝูงชนมองมังกรฉือหลงที่น่าสะพรึงกลัวจนแทบเสียสติไปด้วยความหวาดกลัว
ทุกคนต่างประจักษ์ถึงความน่าสะพรึงกลัวของมังกรฉือหลงมาแล้ว สัตว์อสูรตนนี้แข็งแกร่งเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือไหวโดยสิ้นเชิง เกรงว่าพลังของมันจะเทียบได้กับผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพ
“ทำอย่างไรดี? ฮือ ๆ ข้าไม่อยากตาย...” เสียงร่ำไห้เจือสะอื้นดังขึ้น ประหนึ่งก้อนหินที่ตกลงกลางทะเลสาบสงบนิ่ง ก่อให้เกิดระลอกคลื่นนับพัน ผู้คนรอบข้างพลอยสะอื้นไห้ตามกันระงม
มองไปโดยรอบทุกทิศทาง ล้วนมีเงาร่างของมังกรฉือหลงอยู่เต็มไปหมด บ้างขดวนอยู่กลางอากาศ ร่างมหึมาบดบังฟ้าดิน บ้างหมอบซุ่มอยู่บนพื้น รอคอยจังหวะลงมือ ดวงตาตั้งตรงเย็นเยียบคู่นั้นราวกับมองทะลุถึงวิญญาณของทุกคน ยามนี้พวกเขาไม่ต่างจากแมลงที่ติดอยู่ในใยแมงมุม ต่อให้ดิ้นรนอย่างไรก็ไม่อาจหาช่องทางรอดได้แม้แต่น้อย
ความสิ้นหวังแผ่ซ่านในใจทุกคนอย่างรวดเร็ว กลืนกินแสงแห่งความหวังริบหรี่จนหมดสิ้น
แววตาของพวกเขาว่างเปล่าและสับสน ราวกับพลังชีวิตค่อย ๆ ถูกดึงออกจากร่างทีละน้อย
ครั้นฝูงชนเห็นมังกรฉือหลงค่อย ๆ พลิกร่างอันใหญ่โต หันมาทำท่าโจมตีไป๋อิง หัวใจของทุกคนพลันหดเกร็ง ราวกับถูกมือเย็นเฉียบข้างหนึ่งบีบไว้แน่น
ความหวาดกลัวในใจทะลักราวเขื่อนแตก ไม่อาจข่มกลั้นไว้อีกต่อไป พวกเขาต่างเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองภาพอันโหดร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น ราวกับเพียงไม่มอง ภัยพิบัติครั้งนี้ก็จะไม่บังเกิด
หวังชิวสือรู้สึกขัดแย้งในใจ ด้านหนึ่ง เขาย่อมไม่ปรารถนาให้เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักต้องมาตายใต้กรงเล็บของมังกรฉือหลง แต่อีกด้านหนึ่ง เมื่อเห็นมังกรฉือหลงจำนวนมหาศาลล้อมทุกคนไว้รอบด้าน ในใจกลับผุดความยินดีลับ ๆ ขึ้นมา หากทุกคนตายกันหมด เรื่องน่าอับอายที่เขาเป็นคนล่อมังกรฉือหลงมาแต่แรกก็จะถูกฝังกลบไปตลอดกาล ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ความคิดเห็นแก่ตัวนี้ผุดขึ้นวูบหนึ่ง ทว่าเขากลับไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย มีเพียงจ้องไป๋อิงเขม็งยิ่งกว่าเดิม ในหัววาดภาพอันน่าสยดสยองของมังกรฉือหลงที่กลืนไป๋อิงลงท้องไปทั้งตัว