เสียงคำรามกึกก้องดังออกมาจากปากมังกรยักษ์ ร่างของมันถูกกระบี่ของไป๋อิงฟันขาดเป็นสองท่อน ก่อนร่วงกระแทกพื้นจากกลางอากาศ
ปีศาจร้ายที่เหล่าผู้บำเพ็ญมากมายยังไม่อาจต่อกรได้ กลับสิ้นชีพลงด้วยอานุภาพกระบวนท่าเดียวของไป๋อิง
เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า บรรยากาศพลันตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนราวกับถูกคาถาตรึงกาย ต่างยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่อาจขยับเขยื้อน ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ราวกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นเพียงความฝันอันเหลวไหล
“นี่... ข้าตาฝาดไปหรือ?” ใครบางคนในฝูงชนเอ่ยพึมพำด้วยเสียงสั่น แม้เสียงจะเบา แต่กลับชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบ และเอ่ยแทนความสงสัยในใจของทุกคน พวกเขายากจะเชื่อเหลือเกินว่าตนได้เห็นเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้กับตา
ภาพตรงหน้าช่างเหลือเชื่อเกินไปจริง ๆ
เพียงไป๋อิงคนเดียว ถือกระบี่เล่มหนึ่ง ก็สังหารมังกรยักษ์ที่ทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนสิ้นหวังได้แล้ว นี่แทบจะลบล้างความเข้าใจที่พวกเขามีต่อพลัง และเกินขอบเขตที่พวกเขาจะหยั่งถึง
“เป็นไปได้อย่างไร? ช่างไม่สมจริงเอาเสียเลย! ในโลกนี้จะมีเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ได้อย่างไร?” อีกคนอดอุทานออกมาไม่ได้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง