ไป๋อิงเอ่ยเพียงประโยคเดียว ก็ทำให้สามีภรรยาตระกูลไป๋หน้าถอดสี
ไป๋เยี่ยนเฟิงยิ่งเดือดดาลราวกับถังดินปืนถูกจุด เขาผุดลุกขึ้นอย่างฉับพลันแล้วตะโกนลั่น “เจ้ากล้ารึ!” เสียงของเขาแหลมสูงและร้อนรน เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและกระวนกระวาย ราวกับไป๋อิงจะโยนเปลวเพลิงอันตรายนั้นใส่ไป๋ตี๋ในชั่วพริบตา
ไป๋อิงมองท่าทางของพวกเขา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันยิ่งกว่าเดิม รอยยิ้มนั้นเย็นเยียบดุจลมหนาวกลางเหมันต์ แฝงไอเย็นเสียดกระดูก “ดูท่าพวกเจ้าก็รู้ดีว่าเปลวเพลิงของข้าร้ายกาจเพียงใด ใช่แล้ว... เปลวเพลิงที่เผากระดูกมังกรเจียวจนกลายเป็นเถ้าธุลีได้ เผาคนคนหนึ่งให้มอดไหม้ย่อมง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือกระมัง?”
นางเชิดคางเล็กน้อย แววตาเปี่ยมด้วยความดูแคลน น้ำเสียงเนิบช้า ทว่าคมกริบราวคมมีดนับเล่ม แทงตรงใส่คนเหล่านั้น
“แต่พูดแล้วก็ว่าเถอะ พวกเจ้าคิดว่า หากข้าต้องการทำให้ใครสักคนหายไป ข้าจะจัดการกับนางอย่างไร? ผลักนางตกแม่น้ำให้จมน้ำตาย หรือเผานางให้กลายเป็นเถ้าถ่านเสียเลย เพื่อให้พวกเจ้าไม่มีวันได้พบนางอีก?”
ขณะกล่าว ไป๋อิงก็หมุนเปลวเพลิงที่เปล่งแสงสีน้ำเงินเรืองรองในมือเบา ๆ เปลวไฟนั้นราวกับมีชีวิต เคลื่อนไหววูบไหวไปตามท่วงท่าของนาง แผดเผาอากาศรอบด้านจนบิดเบี้ยวเล็กน้อย
ถ้อยคำของไป๋อิงทำให้สามีภรรยาตระกูลไป๋นิ่งงันประหนึ่งกลายเป็นท่อนไม้ ทั้งสองอ้าปากค้าง ลำคอราวกับมีสิ่งใดอุดตัน อยากโต้แย้งแต่กลับนึกคำพูดใดมาตอบไม่ได้เลย