สามีภรรยาตระกูลไป๋และไป๋เยี่ยนเฟิงต่างมีสีหน้าร้อนรนอย่างยิ่ง พวกเขารีบร่ายคาถาช่วยไป๋ตี๋ขึ้นจากน้ำ
หยดน้ำไหลจากเส้นผมและชายอาภรณ์ของไป๋ตี๋ไม่ขาดสาย นางทรุดลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ ดูน่าสงสารจับใจ
แม้ไป๋ตี๋จะเป็นผู้บำเพ็ญเช่นกัน แต่นางกลัวน้ำมาตั้งแต่เด็ก ทุกครั้งที่เจอน้ำ นางจะหวาดกลัวจนขยับตัวไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าไป๋อิงจะซัดนางตกน้ำ!
ช่างเกินไปแล้ว!
ไป๋เยี่ยนเฟิงโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน เพลิงโทสะราวกับจะกลืนกินเขาทั้งร่าง
เขาตวาดใส่ไป๋อิงเสียงดังลั่น «เจ้าเดรัจฉาน กล้าทำร้ายเสี่ยวตี๋เช่นนี้ได้อย่างไร! คิดว่าพอทำร้ายนางแล้ว พวกเราจะชอบเจ้าและยอมรับเจ้างั้นหรือ? ข้าบอกไว้เลยว่า พวกเราจะยิ่งเกลียดเจ้ามากขึ้น!»
เสียงนั้นดังก้องไปในอากาศ เปี่ยมด้วยความโกรธและการกล่าวโทษ พูดจบ เขาก็หยิบของวิเศษของตนออกมาโดยไม่ยั้งคิด แสงเย็นเยียบวูบไหวบนของวิเศษใต้แสงตะวัน เขาตั้งใจจะระบายโทสะให้ไป๋ตี๋อย่างสาสม ให้ไป๋อิงชดใช้สิ่งที่นางทำลงไป
สายตาของสามีภรรยาตระกูลไป๋ที่มองไป๋อิงก็เย็นชาลง แฝงความผิดหวังอยู่เล็กน้อย ทว่าพวกเขายังคงไหวตัวได้อย่างรวดเร็ว รีบเข้าไปห้ามไป๋เยี่ยนเฟิงไว้ บิดาของไป๋กล่าวว่า «เสี่ยวเฟิง อย่าวู่วาม อย่างไรนางก็เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเจ้า»
เมื่อเห็นเช่นนั้น แววสมใจที่ยากจะสังเกตเห็นวาบผ่านดวงตาของไป๋ตี๋ นางรีบเอ่ยว่า «ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ไป๋อิงไม่ได้ตั้งใจหรอกเจ้าค่ะ นางแค่บอกว่าอยากประลองกับข้า จะโทษก็ต้องโทษที่ร่างกายของตี๋เอ๋อร์ไม่แข็งแรง อ่อนแอเกินไป»