“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ข้ามองผิดไปหรือไม่ นางถึงกับเผากระบี่คำรามมังกรของไป๋เยี่ยนเฟิงจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก!” ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งในฝูงชนเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เสียงสั่นเล็กน้อยเพราะตกตะลึง
“ข้า... ข้าเองก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง กระบี่คำรามมังกรถูกเผาจนหายไปจริง ๆ แต่กระบี่เล่มนั้นหลอมขึ้นจากกระดูกมังกรเจียวมิใช่หรือ? วัตถุดิบล้ำค่าเช่นนั้นไม่มีทางถูกเผาเสียหายได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหายไปจนหมดสิ้น นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ศิษย์อีกคนขมวดคิ้วแน่น พลางส่ายหน้าไม่หยุด แววตาเต็มไปด้วยความฉงนและตื่นตะลึง
ผู้คนในที่นั้นเคยพบเห็นฉากอันน่าตื่นตะลึงเช่นนี้เสียที่ไหน ต่างพากันอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้ ตระกูลที่พวกเขาสังกัดแม้จะมีสมาชิกไม่น้อย แต่หากเทียบกับสำนักหลิงอิ่นซึ่งเป็นมหาอำนาจแล้ว ก็เป็นเพียงตระกูลเล็ก ๆ เท่านั้น ยามนี้ทุกคนเห็นกับตาว่าไป๋อิงใช้เพียงกระบวนท่าเดียวก็ซัดไป๋เยี่ยนเฟิงกระเด็น ทั้งยังเผาอาวุธที่ร้ายกาจที่สุดของเขาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ทุกคนต่างตกตะลึงอย่างลึกซึ้ง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงไปทั่ว
“แข็งแกร่งเหลือเกิน! นางเก่งกาจจริง ๆ ไป๋อิงไปเรียนรู้วิชาอิทธิฤทธิ์ใดมาจากสำนักหลิงอิ่นกันแน่?” เด็กหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยด้วยสีหน้าอิจฉา แววตาเปล่งประกายตื่นเต้น
ไป๋เยี่ยนเฟิงนอนคว่ำอยู่บนพื้นอย่างน่าอนาถ สภาพยับเยินยิ่งนัก ตอนที่ไป๋อิงรับมือกับเขา นางไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมด เพียงทำให้เขาหมดความสามารถที่จะลุกขึ้นเท่านั้น ทว่านั่นกลับทำให้เขาอับอายยิ่งกว่าเดิม