หัวใจของโจวอิ่งพลันปวดร้าวราวกับถูกเข็มเหล็กนับพันแทงพร้อมกัน นางมองคนตรงหน้า ลำคอราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดแน่น
ลูกแท้ ๆ ของนาง...
กลับพูดกับนางเช่นนี้...
เงาร่างของไป๋อิงที่ยืนถือกระบี่อยู่ใต้แสงจันทร์แลดูห่างเหินเป็นพิเศษ ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นซึ่งเหมือนกับนางราวพิมพ์เดียวกัน ไม่เหลือความคาดหวังเช่นยามแรกพบอีกแล้ว มีเพียงความเฉยชาที่ชวนให้หนาวเหน็บ
โจวอิ่งพลันตระหนักได้ว่าไป๋อิงพูดจริง เด็กคนนี้เตรียมใจจะชักอาวุธเข้าหาพวกเขาซึ่งเป็นบิดามารดาผู้ให้กำเนิดแล้วจริง ๆ
ที่น่ากลัวที่สุดคือ เมื่อไม่นานมานี้ ตอนเห็นไป๋ตี๋ตาย นางก็คลุ้มคลั่งอยากฆ่าไป๋อิงเพื่อแก้แค้นจริง ๆ!
ในชั่วขณะนั้น นางลืมไปเสียสนิทว่าไป๋อิงต่างหากคือลูกแท้ ๆ ที่นางอุ้มท้องสิบเดือนและให้กำเนิด!
“อิงเอ๋อร์! แม่ขอโทษ อิงเอ๋อร์!”
โจวอิ่งพุ่งเข้าไปข้างหน้า ทว่าขณะกำลังจะแตะต้องชายแขนเสื้อของไป๋อิง กลับถูกม่านพลังวิญญาณที่มองไม่เห็นดีดกระเด็นออกมา
นางร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง มวยผมที่บรรจงจัดแต่งไว้ยุ่งเหยิง ปิ่นปักผมร่วงลงพื้น ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งใสกังวาน
“แม่ผิดไปแล้ว...” นางคุกเข่าหมอบลงกับพื้น น้ำตาพร่ามัวบดบังสายตา เล็บที่ได้รับการดูแลอย่างดีขูดพื้นศิลาเขียวจนเกิดรอยเลือดเป็นทาง
“แม่ไม่น่าหลงเชื่อคำยุยง... ไม่น่าทำกับเจ้าเช่นนั้น... เจ้าจะ... จะให้อภัยแม่ได้หรือไม่?”
ไป๋อิงชะงักงันอย่างเห็นได้ชัด
นางไม่คิดว่าโจวอิ่งจะพูดเช่นนี้ มารดาผู้ไม่เคยใส่ใจนาง เอาแต่เห็นไป๋ตี๋เป็นลูกแท้ ๆ กลับพูดถ้อยคำเช่นนี้ออกมา
เมื่อเห็นดังนั้น ไป๋อิงก็รีบพาคนตระกูลไป๋ก้าวเข้ามา
ประมุขตระกูลผู้เคยเคร่งขรึมสง่างาม บัดนี้กลับหลังงองุ้ม แววตาเต็มไปด้วยคำวิงวอน “อิงเอ๋อร์ ตระกูลไป๋ติดค้างเจ้าไว้มากจริง ๆ แต่สายเลือดเชื่อมโยงถึงกัน ไม่มีวันตัดขาดได้!”