ไป๋ตี๋เซถอยหลังไปชนโต๊ะหยกเขียวในศาลบรรพชนจนล้มคว่ำ
"โครม——" เสียงถ้วยชากระทบพื้นแตกกระจายดังแสบแก้วหูในศาลบรรพชนอันเงียบงัน
แสงจันทร์ส่องผ่านกรอบหน้าต่างที่พังเสียหาย ทอดเงาพร่างพรายลงบนใบหน้าซีดเผือดของนาง ดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยคู่นั้นเต็มไปด้วยความแค้นฝังลึก
"ไม่... เป็นไปไม่ได้..." ไป๋ตี๋พลันหัวเราะอย่างเสียสติ เสียงหัวเราะแหลมเสียดหู ก้องสะท้อนเป็นระลอกในศาลบรรพชนอันว่างเปล่า
นางใช้เล็บเปื้อนเลือดข่วนแก้มตัวเองอย่างแรง ทิ้งรอยแผลเลือดสดไว้หลายสาย หยาดโลหิตสีชาดไหลตามบาดแผล หยดลงบนสาบเสื้อสีขาวบริสุทธิ์
"ขั้นแปรเทพ... ขั้นหลอมสุญญตา... แล้วยังมีเผ่ามารอีก..." ทุกครั้งที่เอ่ยคำหนึ่ง เสียงของนางก็สูงขึ้นอีกระดับ อารมณ์ยิ่งคลุ้มคลั่ง สุดท้ายกลายเป็นเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง "เหตุใดเจ้ายังมีชีวิตอยู่!"
ไป๋อิงยืนนิ่งท่ามกลางซากข้าวของ เสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดพลิ้วไหวทั้งที่ไร้ลม
แสงจันทร์เคลือบร่างนางด้วยประกายเงินเย็นเยียบ ขับให้นางดูสูงส่งประหนึ่งเซียนผู้หลุดพ้นจากโลกีย์
ดวงตาล้ำลึกดุจสระน้ำเย็นเยียบกวาดมองใบหน้าบิดเบี้ยวของไป๋ตี๋อย่างเฉยชา น้ำเสียงเย็นเยียบประหนึ่งน้ำค้างแข็ง "เพราะตั้งแต่แรก เจ้าเลือกทางผิดแล้ว"