เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องค่อย ๆ หันไปสนใจศิษย์น้องหญิงคนใหม่
ไป๋อิงถูกศิษย์พี่ศิษย์น้องละเลยและรังเกียจ แม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่ผู้เคยทะนุถนอมนางที่สุดก็เริ่มเหินห่าง
เมื่อศิลาวิญญาณในห้องฝึกตนหายไปอีกครั้ง ไป๋อิงจึงกำกล่องเปล่าไปหาศิษย์พี่
อีกฝ่ายพลิกสมุดบัญชีอย่างไม่ใส่ใจ กลิ่นหมึกผสานกับกลิ่นชาลอยมาแตะจมูก «ศิษย์น้องหญิงมีร่างกายพิเศษ จำเป็นต้องได้รับการหล่อเลี้ยงจากพลังวิญญาณมากกว่าผู้อื่น» เขาพลันเงยหน้า แววตาหลังเลนส์เย็นเยียบราวกับผ่านการชุบด้วยน้ำแข็ง «เจ้าเป็นศิษย์พี่หญิง สมควรรู้จักเห็นอกเห็นใจนาง»
สายฝนด้านนอกหน้าต่างเริ่มโปรยปรายลงมาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ครั้นไป๋อิงก้าวออกจากประตู ก็ปะทะเข้ากับภาพศิษย์น้องหญิงกำลังเดินผ่านไปพร้อมเสียงหัวเราะหยอกล้อกับฝูงชน ปิ่นหยกข้างขมับของนางแกว่งไกวจนแสบตา
วันเกิดของไป๋อิง ขณะช่วยงานอยู่ในครัว นางบังเอิญได้ยินพวกคนรับใช้พูดคุยกัน
«ได้ยินว่าศิษย์น้องหญิงจะมีวันเกิดในอีกหนึ่งเดือน ท่านอาจารย์ถึงกับสั่งขนส่งน้ำตาเงือกมาจากทะเลบูรพา บอกว่าจะมอบให้นางในวันนั้น»
แต่ในวันนั้นกลับไม่มีใครจำวันเกิดของไป๋อิงได้ เพราะนางเป็นเด็กกำพร้า วันเกิดที่ว่าจึงเป็นเพียงวันที่ตั้งขึ้นตามใจ ไม่ใช่วันจริง แล้วจะมีใครใส่ใจเล่า?