“นี่...นี่มันอะไรกัน? เหตุใดจึงคล้ายกระบวนท่าไม้ตายกระบี่หลิงซีผ่ามิติว่างเปล่าของไป๋อิงก่อนหน้านี้นัก? แต่กลับทรงอานุภาพกว่ากระบวนท่านั้นถึงสิบเท่าเป็นอย่างน้อย!”
ผู้คนในเหตุการณ์ต่างตะลึงงัน
ก่อนหน้านี้ ตอนเซียวอวี่หยางปลดปล่อยแรงกดดันของตน กระทั่งนำหยกเร้นเย็นเหมันต์ซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าออกมา ผู้คนในเหตุการณ์กลับไม่มีใครส่งเสียงแม้แต่คนเดียว
นางจึงนึกว่าคนจงโจวค่อนข้างเก็บตัว ต่อให้พบเรื่องน่าตกตะลึงก็ไม่ชอบพูดคุยกัน
ใครจะคิดว่าเวลานี้เสียงสนทนาของพวกเขาจะดังขึ้นเรื่อย ๆ
โดยเฉพาะตอนพูดถึงวิชากระบี่ที่ไป๋อิงใช้ ต่างพากันอุทานว่า “ของวิเศษของเซียวอวี่หยางนั่นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดถึงอ่อนแอเช่นนี้? ถูกไป๋อิงฟันทีเดียวก็แตกละเอียดเสียแล้ว! ไม่อย่างนั้นข้าคงได้ดูท่ากระบี่ของนางต่ออีกสักพัก!”
“นั่นสิ! คนสำนักต้าเยี่ยนยังคุยโวเสียใหญ่โต บอกว่าเป็นวัสดุชั้นเลิศ ใช้เวลาหลอมสร้างกว่าร้อยปี...ข้ายังนึกว่าจะเก่งกาจเพียงใด ที่ไหนได้กลับถูกฟันแตกง่ายดายเช่นนี้ ข้ายังดูท่ากระบี่ของไป๋อิงไม่เต็มตาเลย!”
“ท่ากระบี่นี้ร้ายกาจนัก ไม่เคยได้ยินได้เห็นมาก่อนจริง ๆ สมกับเป็นไป๋อิง นางคู่ควรกับตำแหน่งยอดฝีมือรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งแห่งจงโจว!”
“อย่าว่าแต่จงโจวเลย ได้ยินว่าก่อนหน้านี้ไป๋อิงยังคว้าอันดับหนึ่งในงานชุมนุมยอดอัจฉริยะร้อยปีที่แคว้นเป่ยหยวนด้วย อีกไม่กี่วันก่อนนางยังหนีรอดจากเงื้อมมือผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพจำนวนมาก ทั้งยังสังหารผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพไปตั้งหลายคน ข้าว่าต่อให้เรียกนางว่ายอดฝีมือรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งใต้หล้าก็ไม่เกินจริง!”