เซียวอวี่หยางหยิบของวิเศษของตนออกมาอย่างภาคภูมิใจ ของวิเศษชิ้นนี้เป็นหยกสลักรูปดอกเหมย เนื้อหยกใสวาว เปล่งประกายเย็นเยียบเรืองรอง
ทันทีที่ดอกเหมยปรากฏ ลมหนาวอันเยียบเย็นสุดขั้วก็พัดโหมเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ราวกับสายลมจากขุมนรกอเวจี ส่งเสียงหวีดหวิวชวนขนลุก ทุกครั้งที่ลมพัดผ่านก็คล้ายมีเข็มน้ำแข็งนับไม่ถ้วนทิ่มแทงผิวกาย ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บถึงกระดูก เลือดทั่วร่างแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง ประหนึ่งตกอยู่ในห้องน้ำแข็งที่เย็นยะเยือกมานับหมื่นปีในชั่วพริบตา
“วันนี้เจ้าต้องส่งหนังสือหมั้นไม้ไผ่มาให้ข้า ไม่ส่งก็ต้องส่ง อย่าคิดเล่นลูกไม้อะไรกับข้า!”
สิ้นเสียงนาง ก็เห็นเข็มน้ำแข็งแวววาวคมกริบควบแน่นขึ้นบนกลีบดอกเหมยทุกกลีบ ปลายเข็มแหลมคมยิ่งยวด แผ่ไอเย็นเสียดกระดูกจนกระทั่งอากาศรอบด้านจับตัวเป็นน้ำแข็ง ก่อเกิดเป็นหมอกสีขาวจาง ๆ
คนของสำนักต้าเยี่ยนแต่ละคนยืดอกเชิดหน้า สีหน้าแฝงความภาคภูมิใจผิดปกติ สายตากวาดมองคนอื่น ๆ ในที่นี้ แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนและเหยียดหยาม ในสายตาพวกเขา คนเหล่านี้ก็เป็นเพียงพวกบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลก ไม่อาจเทียบสำนักต้าเยี่ยนของตนได้แม้แต่น้อย
“ฮึ!” ศิษย์สำนักต้าเยี่ยนคนหนึ่งแค่นเสียง ก่อนกล่าวเสียงดังว่า “นี่คือหยกเร้นเย็นเหมันต์ของสำนักต้าเยี่ยนเรา พวกเจ้ามีวาสนาได้เห็นวันนี้ นับว่าเปิดหูเปิดตาแล้ว ด้วยความสามารถอย่างพวกเจ้า เกรงว่าแม้แต่ชื่อของของวิเศษทรงพลังเช่นนี้ก็คงไม่เคยได้ยินกระมัง!” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและโอ้อวด “ประมุขของเราหลอมสร้างมันนานกว่าร้อยปีจึงสำเร็จ วัตถุดิบที่ใช้ก็หายากยิ่งนัก”