ผู้อาวุโสหวังกระอักโลหิตพุ่งออกมาอย่างแรง กระบี่ที่เขาใช้ต่อกรกับไป๋อิงคือกระบี่ประจำกายของตน
กระบี่เล่มนี้แตกต่างจากอาวุธทั่วไป หากกระบี่ประจำกายถูกทำลาย อย่างเบาก็ต้องบาดเจ็บสาหัสจนรากฐานเสียหาย อย่างหนักถึงขั้นสิ้นชีวิต!
บัดนี้เขาบาดเจ็บสาหัสอย่างเห็นได้ชัด ถึงขั้นไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้น
“เป็นไปได้อย่างไร?”
ผู้อาวุโสหวังไม่ยอมเชื่อแม้ตาย! เด็กน้อยที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมตรงหน้า จะฟันกระบี่เพียงครั้งเดียวจนกระบี่ประจำกายของเขาขาดสะบั้น และทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!
คนจากสำนักต้าเยี่ยนเงียบงันราวกับตายกันหมด ทุกคนเบิกตาค้างมองไป๋อิง
“สวรรค์! เป็นไปได้อย่างไรกัน!”
“ข้าไม่ได้รู้สึกผิดไปใช่หรือไม่ ไป๋อิงถึงกับอยู่ขั้นหยวนอิง! โอ้สวรรค์!”
เซียวอวี่หยางยิ่งไม่อยากเชื่อ นางมองไป๋อิงอย่างตื่นตะลึง ก่อนร้องออกมา “เจ้าไม่ได้อยู่ขั้นแก่นทองหรือ เหตุใดถึงมีกลิ่นอายของขั้นหยวนอิงได้?”
ขั้นหยวนอิงตอนอายุสิบเจ็ดปี?
นางไม่เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มาก่อน เซียวอวี่หยางรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ
ต้องมีพรสวรรค์สูงส่งเพียงใด จึงจะบำเพ็ญถึงขั้นหยวนอิงได้ตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นนี้!
ไป๋อิงหันมามองนาง เอ่ยเสียงเรียบว่า
“ใครบอกว่าข้าอยู่ขั้นแก่นทอง?”
ผู้คนที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่รอบด้านอดหัวเราะลั่นไม่ได้
“ที่แท้พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไป๋อิงอยู่ขั้นหยวนอิง!”
“ข้าก็ว่าอยู่ ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองตัวเล็ก ๆ กล้าดีอย่างไรไปแย่งของกับไป๋อิง ที่แท้นางไม่รู้แม้กระทั่งภูมิหลังของอีกฝ่าย!”