“เจ้า... เจ้าคนโอหัง! ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้!”
ลู่หรานแค้นจนแทบถึงขีดสุด เขาไม่เชื่อเลยว่าผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคนหนึ่งจะเอาชนะผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดได้มากมายถึงเพียงนี้!
แม้มังกรที่ไป๋อิงเรียกออกมาจะแผ่กลิ่นอายอันตรายยิ่งนัก แต่เขาก็คิดว่ามันเป็นเพียงกลลวงข่มขวัญเท่านั้น
ของหลอกคนเช่นนี้เขาเห็นมามากแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะหลงกลเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้
ลู่หรานดิ้นรนลุกขึ้น ก่อนเอ่ยกับเหล่าศิษย์ตระกูลลู่ทุกคนว่า “ท่าของนางดูเหมือนจะร้ายกาจเท่านั้น แท้จริงแล้วดีแต่เปลือก ข้างในกลวงโบ๋ พวกเรารุมเข้าไปพร้อมกัน!”
หลินหย่วนขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ห้ามลู่หราน
แม้เขาจะรู้ว่าของวิเศษลูกแก้วมังกรของไป๋อิงทรงพลังอย่างแท้จริง แต่ก็รู้เช่นกันว่าคำสาปมารจิตที่นางได้รับนั้น ทำให้นางไม่อาจใช้พลังวิญญาณได้มากนัก
ที่นางให้ศิษย์ตระกูลลู่เหล่านั้นเข้ามาพร้อมกัน เกรงว่าคงเป็นเพราะพลังวิญญาณใกล้หมดแล้วกระมัง
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไป๋อิงก็ควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง
วันนี้เขาอยู่ที่นี่ ยังพอช่วยพูดให้นางได้บ้าง แต่หากเป็นที่อื่น ไม่มีใครช่วยพูดให้นาง แล้วนางยังหาเรื่องตระกูลใหญ่เช่นนี้โดยไม่แยกแยะผิดถูก จะต่างอะไรกับรนหาที่ตาย?
หลินหย่วนเอ่ยกับลู่หรานว่า “พวกเจ้าไม่ต้องรุม นางใกล้จะฝืนใช้พลังวิญญาณต่อไปไม่ไหวแล้ว”
ลู่หรานเข้าใจความหมายของหลินหย่วนในทันที