เซี่ยหมิงเต๋อจากจวนองค์ชายสามไปอย่างสิ้นเรี่ยวแรง แผ่นหลังค้อมงองุ้ม เพียงชั่วพริบตาก็ดูราวกับแก่ชราไปสิบกว่าปี
แม้พระสนมเอกกับองค์ชายสามจะคอยยุยงอยู่เบื้องหลัง แต่ท้ายที่สุดฮ่องเต้ก็ไม่ได้ลงโทษเขาถึงขั้นร้ายแรงนัก ถึงอย่างไร เรื่องนี้ก็เป็นเพียงเรื่องในครอบครัวเซี่ย ทว่าโทษกักบริเวณสามเดือนนั้นย่อมเลี่ยงไม่ได้ ทั้งตำแหน่งขุนนางของเขายังถูกลดลงครั้งแล้วครั้งเล่า จากขุนนางใหญ่ในราชสำนักที่เคยรุ่งโรจน์ กลับตกต่ำเหลือเพียงตำแหน่งว่างงานที่ไร้ความสำคัญ
หลังออกมาแล้ว เซี่ยหมิงเต๋อแทบอยากหนีไปจากที่นี่ทันที ทว่าเซี่ยอวี่เวยกลับไม่ยอมจากไปเสียที
นางยืนอยู่หน้าจวนองค์ชายสาม จ้องประตูไม้ทาชาดที่ปิดสนิทเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นแค้นและเคียดแค้น
กระทั่งไป๋อิงเดินออกมาจากข้างใน นางจึงพุ่งเข้าไปขวางทางอย่างรวดเร็ว
“เซี่ยชิงไต้!” เสียงของเซี่ยอวี่เวยแหลมบาดหู ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม “เจ้าเป็นฝ่ายชนะจริง ๆ! แล้วอย่างไรเล่า?”
เล็บของนางจิกฝ่ามือแน่น ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
“ถึงตอนนี้คนทั้งเมืองหลวงจะรู้ว่าเจ้าเป็นลูกแท้ ๆ ของท่านพ่อกับท่านแม่ แต่เจ้าทำเรื่องเช่นนี้ลงไปในวันนี้ ท่านพ่อกับท่านแม่ก็ไม่มีวันยอมรับเจ้าอีกแล้ว!”