เซี่ยอวี่เวยกำผ้าเช็ดหน้าปักลายในมือแน่นจนข้อนิ้วเรียวซีดขาว
นางนั่งอยู่ในโถงใหญ่ ภายในหัวมีแต่ภาพจวนที่ประดับประดาด้วยโคมไฟและผ้าแพรหลากสี ซึ่งเพิ่งเห็นตอนเดินผ่านเมื่อครู่
อกของนางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
“นังแพศยา! นังแพศยาสมควรตาย!” นางกัดฟันก่นด่า เสียงลอดไรฟันออกมา ผ้าเช็ดหน้าปักลายในมือถูกบิดจนยับยู่ยี่ ลายดอกโบตั๋นอันประณีตบิดเบี้ยวอยู่ระหว่างนิ้ว
นางเคยนึกว่า ต่อให้เซี่ยชิงไต้มีฐานะเป็นท่านหญิง ก็เป็นเพียงตำแหน่งกลวงเปล่า
หญิงกำพร้าที่บิดาชิงชัง ไม่มีมารดาคอยรัก แล้วในเมืองหลวงแห่งนี้จะมีใครยอมชายตามองนางกัน?
แต่ความจริงกลับตบหน้าเซี่ยอวี่เวยฉาดใหญ่
องค์ชายสามถึงกับประทานจวนให้นางด้วยตนเอง กระทั่งพระสนมเอกยังเอ่ยปากจะช่วยเป็นแม่สื่อให้นาง!
เล็บของเซี่ยอวี่เวยจิกเข้าไปในฝ่ามือลึก ทว่านางกลับไม่รู้สึกเจ็บ นางมองบรรดาคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่แต่ก่อนประจบเอาใจนาง บัดนี้ต่างพากันแย่งส่งเทียบเชิญไปยังจวนเซี่ยชิงไต้ ส่วนบรรดาคุณชายจากตระกูลขุนนางที่เคยหลบหน้านาง ตอนนี้กลับต่อแถวกันเพื่อขอแต่งงานกับนังแพศยานั่น!
ที่น่าแค้นที่สุดคือเซี่ยชิงไต้กลับปฏิเสธทุกคน!
แม้แต่สาวใช้ของเซี่ยชิงไต้ นังเสี่ยวเถานั่น หลังจากติดตามเซี่ยชิงไต้จากไป ก็ยังมีผู้คนมากมายรายล้อมไม่ขาดสาย
นั่นก็แค่สาวใช้คนหนึ่ง!
นางมีดีอะไร?
ไอ้พวกสารเลวพวกนั้น ยอมไปรุมล้อมหญิงบ้านนอกกับสาวใช้คนหนึ่ง แต่กลับไม่ยอมมาเยี่ยมนาง